این ساختمان با طراحی فابریس دوساپین۱ (۱۹۵۴) و فرانسوا لکلرک۲ (۱۹۵۳) که برای سکونت کارکنان جوان وزارت دارایی ساخته شد، به عنوان یکی از بهترین پروژه‌های آخرین نسل معماران پاریسی تحسین شده است.
دو ساختمان درون قطعه زمینی بی‌قواره، در خیابانی عمود بر رود سن فرورفته‌اند. ارتفاعی همسان با هر یک از ساختمان‌های همسایه دارند و به وسیله پل‌های پیاده به هم مرتبط شده‌اند. نمای خیابان به نسبت صاف است و روکش مرمری دارد، با پنجره‌هایی در طول و در گوشه‌ها برای تأمین دید کناری به سن. نمای رو به داخل، جایی که راهروها دسترسی به ۴۴ استودیو آپارتمان را فراهم می‌کنند، کاملاً متفاوت است.
این دوگانگی منطبق با توزیع داخلی دو بخشی استودیوهای ۳۰ مترمربعی است. سرویس‌های بهداشتی نزدیک ورودی جا دارند، با حمام‌هایی که از پنجره‌های بلندی که به راهروها باز می‌شوند، نور می‌گیرند، در حالی که همه اتاق‌های نشیمن مشرف به خیابان هستند.
ظاهر چشمگیر ساختمان بیشتر به خاطر پلکان مارپیچی‌اش است تا سفیدی درخشان نمای پشتی، پلکانی متشکل از یک استوانه با روزنه‌هایی کوچک که به هر حال دید بی‌نظیری به رود سن، پل برسی۳، و مجموعه وزارت دارایی فراهم می‌کنند.
ساکنان جوان یک تفرج‌گاه معمارانه واقعی در اختیار دارند، از باغ کوچک تا بالای ایوان پلکان. اشاره‌های بصری به کشتی‌ها، به همان اندازه آشکارند که نیم‌نگاهی به کالیفرنیای دهه ۱۹۵۰.
از پارکینگ‌های روباز میان پیلوت که یادآور آپارتمان‌های مجردی لوس‌انجلس هستند، تا طرح نیم‌رخ دختران زیبا، روی دیوار باغ، اشاره‌های متعددی‌اند که ذوق و اشتیاق آشکار معماران را بازمی‌تابانند. افزون بر این، سلیقه زیباشناختی و ارجاعات مدرن آنها متأثر از حساسیت قابل‌توجه‌شان به زمینه شهری است.
پانوشت‌ها:
1- Farice Dusapin
2- Francois Leclercq
3- Bercy
