در هندوستان، آسيا، اروپاى شرقى، و آمريكاى جنوبى، معمارى مدرنيستى در اشكال گوناگون توسعه پيدا كرد، و در تهران اواسط دهة ۱۹۲۰ تا اوايل ۱۹۷۰ به ويژه كانونى پربار يافت. مشخصة اين »آزمايشگاه مدرنيستى« آن بود كه آزمايش هايى پربار و فردى با فرم، رنگ، و مصالح در آن صورت مى گرفت. چنان كه به كارگيرى ماهرانة فلز، چوب، سنگ، و رنگ دانه، انرژى قدرتمندي به تمامى شهر منتقل كرده. انرژى مثبتى كه دشوار بتوان با همين درجه از قدرت و در طيفى تا اين اندازه وسيع، در اروپا يافت! در واقع، درخشش مدرنيسم در تهران، ناشي از فاصله گرفتن آن از نگاه اروپا محور، و انطباق و تفسير آن به صورت فرم ها و سبك هاى محلى است. مشابه آنچه در اوايل دهة ۱۹۶۰ زماني كه گروه Team 10 با تأكيد بر اهميت عناصر منطقه اى از CIAM فاصله گرفت، در اروپا روى داد.
استفانو بوئری، معمار میلانی، و مشاور شهر میلان در امور فرهنگ است. مؤسس شبکهٔ تحقیقاتی بینالمللی Multiplicity و سردبیر مجلههای Domus و Abitare بوده است. دفتر او در میلان متعهد به تحقیق و کار دربارهٔ معماری و شهرسازی معاصر است. او در دسامبر ۲۰۰۶ از تهران بازدید کرد.
