\\nدر آن هنگام که شهرک شوشتر در شمال شهر قدیمی شوشتر ساخته میشد، ایران متأثر از افکار غربی، عمیقاً به مدرنیسم بیرویه متداول گرایش داشت و تفکر انقلابی و سیاسی برای بسیاری پنهان بود. تلاش و تکاپوی گروهی از معماران در جهت یافتن راهکارهای اعتلا و ارتقای معماری قابل توجه بود.\\n
\\n\\n\\nبه عبارت دیگر طراحی این شهرک واکنشی بود به جریان سرایت ارزشهای معماری غربی به دنیای سوم و ایران آن زمان، که در آن، ساختمان نماد تجارت و خودنمایی و بیتوجهی و عدم احترام به روال زندگی روزمره و فرهنگ محلهنشینی سنتی مردم بود.\\n
\\n\\n\\nاین شهرک به شکل مجتمعهای مسکونی متراکم با امکانات محلی چون دکان خواروبارفروشی، مدرسه و مسجد طراحی شده بود. در واقع در طراحی این شهرک، محله سنتی ایرانی الگوی شهرسازی و خانهسازی بوده است.\\n
\\n\\n\\nشهرک شوشتر در سال ۱۹۸۶ میلادی جایزه معماری بنیاد آقاخان را دریافت کرد. طرح در نمایشگاه پمپیدو در پاریس و سپس در مکانهای دیگر به نمایش گذاشته شد. طرح شهرک در اغلب مجلات معماری جهانی نیز چاپ شد. این موفقیت مرهون تلاش جمعی مهندسان و دانشجویانی بود که در طراحی و ساخت آن نقش بهسزایی داشتند — زیرا به باور من، شهرسازی یک اقدام فردی نیست و بدون الهام از فرهنگ و بهرهگیری از همکاری جمعی نمیتواند با موفقیت قرین باشد.\\n
\\n\\n\\nآخرین موفقیت این طرح گزینش آن برای نمایشگاه جهانی خاتمه قرن — «صد سال معماری» — است و خوشبختانه برخی از همکاران توانستهاند در شرایط سخت مدارکی از طرح را برای این نمایشگاه تهیه کنند. نمایشگاه در تابستان ۱۹۹۸ در موزه توکیو افتتاح میشود و سپس در مکزیکو سیتی، موزه لودویک کلن، بیینال سائوپولو در برزیل و در سال ۲۰۰۰ میلادی در موزه هنرهای معاصر لوس آنجلس و سپس در واشنگتن و موزه گوگنهایم (ساخته فرانک لوید رایت) نیویورک به نمایش گذاشته خواهد شد.\\n
\\n\\n\\nهدف از ذکر این همه نخست گزارشی است به دوستان و همکاران سابق این طرح و معماران کنونی ایران، و سپس تقاضایی است از مقامات و دستاندرکاران معماری مملکتی و نیز انجمنها و تشکلهای حرفهای و معماری در کشور برای توجه به این امر: که اگر کوششی برای حفظ آثار کنونی معماری خود ننماییم، برای آیندگان میراثی از فرهنگ زمان به یادگار نخواهیم گذاشت.\\n
\\n\\n\\nبدون پشتیبانی، حراست و اعمال سیاستهای صحیح، آثار معماری قرن حاضر از جمله شهرک شوشتر ویران و منهدم خواهند شد. اگر به این نتیجه رسیدهایم که باید از کاخها و قصرهای سلطنتی نگاهداری و آنها را بازسازی کنیم، چرا در مورد طرحهای مردمی که برای اقشار کمدرآمد ساخته شده یا ساختمانها و طرحهای با ارزش دیگر از نگاهداری و توجه کوتاهی میکنیم؟\\n
\\n\\n\\nمیتوانیم بگوییم که متأسفانه در صورت ادامه روی کنونی، بعد از اتمام نمایشگاه جهانی از شهرک شوشتر یادگاری جز خرابههای محزون باقی نخواهد ماند.\\n
\\n\\n\\nکاش معماری هم از همان توجهی برخوردار میشد که فیلمهای برنده جوایز سینمایی جهانی یا مسابقات فوتبال برخوردار میشوند. فیلمها بعد از چند سال فراموش میشوند و هیجان مسابقه فوتبال هم فرو مینشیند اما معماری میماند. تصور کنید اگر آثار معماری شهرهایی مثل فلورانس، پاریس یا اصفهان در اثر غفلت و سهلانگاری تخریب میشد چه خسران فرهنگی عظیمی برای ملتها بود.\\n
\\n\\n\\nبیایید دست به دست هم دهیم و فرهنگ معماری معاصر را حفظ کنیم.\\n
\\n\\n\\nدر خاتمه از بذل توجه مجله معمار سپاسگزارم.\\n
\\n\\n
