کارلو اسکارپا
سال ۱۹۵۱ معمار جوان انجلو مسیه‌ری، از فرانک لوید رایت خواست خانه جدیدش در ونیز را طراحی کند، در ساختمانی ساده و بی‌ادعا در یک قطعه زمین مثلثی کوچک روبه‌روی کانال بزرگ. سال بعد، اندک زمانی پیش از آنکه به دیدار رایت برود، مسیه‌ری در امریکا درگذشت، و خانواده‌اش تصمیم گرفتند ساختمان را به بنیادی که به یاد انجلو برپا شده بود اختصاص دهند، و انجمن دانشگاهی معماری ونیز از آن بهره‌برداری کند. بار دیگر با رایت مشورت شد و از او خواستند خانه‌ای طراحی کند که بتواند حدود شانزده تا هجده دانشجوی معماری را اسکان دهد. نقشه او در ۱۹۵۴ ارائه شد و بی‌درنگ هیئت ساختمانی شورای ونیز آن را رد کرد. پس از سفارش نقشه جدید به والریانو پاستور۱، که آن هم رد شد، بنیاد به کارلو اسکارپا رو آورد و از او خواست نقشه را کاملاً بازبینی کند. اکنون ضروری بود که استواری ناپایدار بنا و محدودیت‌های حفاظت در مورد نما در نظر گرفته شوند.
معمار طی دو سال، بین ۱۹۶۸ و ۶۹، سه ایده برای طرح پروراند. در نخستین آنها او عمدتاً خود را محدود کرد به بررسی جانمایی احتمالی اتاق‌های مختلف درون ساختمان موجود؛ در طرح دوم فضا بر اساس نیازهای گروه دانشجوها بازسازمان‌دهی شد. نمای رو به کانال بزرگ، به عنوان جداره‌ای متمایز از سازه بنا در نظر گرفته شد که در واقع به واسطه شکاف‌هایی عریض در تراز طبقه‌ها، در کل طول بنا از آن جدا شده بود. این کار اجازه می‌داد با ایجاد یک طبقه اضافی، ساختمان چهار طبقه روی زمین و یک زیرشیروانی قابل‌استفاده داشته باشد: گرچه کاهش ارتفاع طبقه‌ها به بین ۲/۱ و ۲/۴ متر، سبب رد شدن دوباره طرح شد.
راه‌حل سوم، که طراحی آن به سرعت از نقشه پراکندگی تعیین‌شده قبلی آغاز شد، در دسامبر ۱۹۶۹ ارائه اما به طور قطعی در سال ۱۹۷۳ تأیید شد. زمانی که اسکارپا در ۱۹۷۸ درگذشت، ساختمان هنوز در مراحل ابتدایی‌اش بود. پروژه را مهندس کارلو مسکیتو۲ و معمار فرانکا سِمی۳ به پایان بردند، اما کماکان موضوع تغییر عقیده‌های دائمی باقی ماند. نقشه طبقه دوم و زیرشیروانی کم‌وبیش نزدیک به ایده‌های اسکارپا باقی مانده‌اند، اما ریزه‌کاری‌های ساخت‌وساز دچار تغییرات اساسی شدند.
پانوشت‌ها:
1- Valeriano Pastor
2- Carlo Maschietto
3- Franca Semi
Carlo Scarpa: Architecture and Design
