این نوسازی، نه تنها یک مداخله کالبدی بلکه تلاشی است برای مواجهه انتقادی با مفهوم تغییر در معماری و بازخوانی رابطه گذشته و حال. هدف، بازتعریف تجربه سکونت در یک آپارتمان دوبلکس سی ساله بود؛ فرآیندی برپایه لایهبرداری، آشکارسازی و نوآفرینی.
موقعیت ویژه واحد ـ فضای سبز نیمه اختصاصی و دسترسی مستقل ـ ظرفیت تجربهای ویلایی در دل مجتمع را آشکار میکرد. طراحی با آزادسازی مدولهای بزرگتر پلان از طریق جابهجایی ورودی، پلکان و خردهفضاهای خدماتی آغاز شد. آشکارسازی از طریق حذف لایههای پوشاننده ساختار، نه تنها اقدامی زیباییشناسانه، بلکه راهبردی است برای سازماندهی فضایی تازه به طریقی که ردپای گذشته در تار و پود تجربه فضا جاری بماند. وویدهای پیشنهادی نیز با ایجاد تخلخل، نور و ارتباطات حرکتی را تا عمق فضا میکشانند.
حجم چوبی
عنصر کلیدی پروژه که برنامه جدید را تعریف میکند، حجمی چوبی است که در دو طبقه امتداد یافته، مسیرهای افقی و عمودی را سازمان میدهد و سبزینگی را در خانه توزیع میکند. سبدهای چوبی، همچون آشیانههایی بر شاخههای بتنی، فضاهای اصلی خانه را در بر میگیرند و همزمان به محور گردش، پاتوق/نشیمن، پلکان، تراس و مبلمان بدل میشوند.
مصالح و خاطره
ساختار بتنی و دیوارهای آجری به عنوان یادگارهای بیپیرایه گذشته، حجم چوبی به عنوان مهمان جدید که ساختاری نو میآفریند و صفحات فلزی به عنوان مکمل عملکردی، در کنار هم روایتی چندلایه از همزیستی خاطره و خیال شکل میدهند؛ همنشینی گذشته و اکنون؛ تجربهای که از دل کالبد خام قدیم برمیخیزد و در قالبی نو، زندگی امروز را جاری میسازد.
نقشهها
قبل از بازسازی
پلانها
