تهران شهری است که با حجم بیرویه ساختوساز در حال بلعیده شدن است. شهری بسیار متراکم با انواع آلودگیهای ممکن که عناصری مثل باغها و فضاهای باز شهری آن، در حال ناپدید شدن هستند.
ساختمانها یکی پس از دیگری در انواع و اقسام شکلها ساخته میشوند و شهر در ازای فضای سبزی که از دست میدهد کمتر از این ساختوسازها بهره کیفی میبرد. سؤالی که مطرح میشود این است که آیا ساختمان با استراتژیهای طراحی خود میتواند در این فضا، نقشی مؤثر و نجاتبخش داشته باشد؟ آیا میتوان در تضادی معنادار و اغراقآمیز با شهر آلوده، فضای سکونت را، سبز و با طراوت و با انرژی کرد؟
«پرسیکا» را شاید بتوان پاسخی به این سؤال فرض کرد. پروژهای با قصهای طولانی که قرار بود مانند بسیاری از ساختمانهای شمال شهر، ظاهری کلاسیک پیدا کند و در میانه راه، پس از طراحی سازه و اجرای اسکلت، تغییر مسیر داد و دفتر ما طراحی آن را ادامه داد. در مسیر جدید هم چالشهای بسیاری وجود داشت، اضافه کردن صفحات سبز به نما، صفحههایی که مناسب کاشت و رشد باشند و از عمق و ضخامت کافی برخوردار باشند، با توجه به اینکه اسکلت ساختمان در زمان شروع طراحی در حال ساخت بود و افزودن این صفحات هم از نظر سازهای و هم از دید شهرداری کمی مشکلساز بود با پافشاری و طی جلسات متعدد به درستی و با دقت، اجرایی و محقق شد.
از سایر موارد مهم و مؤثر در این پروژه وجود یک مسیل بزرگ بلافاصله در کنار ساختمان بود، که با یک تصمیم مهم و استراتژیک به مجموعه طراحی و ساخت اضافه شد. در اغلب موارد مسیرهای دسترسی به این مسیلها بسته و فضاهای داخل آن نیز رها شده باقی میماندند اما در روند طراحی این مسیل نیز به یک فضای جمعی زیبا، قابل استفاده و همزمان آماده برای مواقع اضطراری تبدیل شد.
مشخصات پروژه
محل اجرا: خیابان بوکان، پلاک ۳۷، تهران
کارفرما: آقای منائی
تیم طراحی: سارا ثقفی، ندا وزیریزاده، کاوه دادگر، مریم معماریان
اجرا و نظارت: شرکت تهران تحکیم
سازه: مهندس جبلی
تأسیسات برقی: مهندس قاسمی کیان
تأسیسات مکانیکی: مهندس صمدانی
گرافیک: حمیدرضا مظاهری
عکس: محمدحسن اتفاق
زیربنا: ۴٬۸۰۰ متر مربع
مساحت: ۵٬۶۰۰ متر مربع