ماجرای هرمز یک اقامتگاه فرهنگی است که توسط بخش خصوصی فعال در حوزه فرهنگ و در پی دعوت توسط گروههای هنری منطقه، که سالها در محل این پروژه فرش خاکی اجرا میکردند، انجام شده و هدفش حضور مطابق با عرف هنرمندان و گردشگران و توانمندسازی مردم جزیره است. پروژه «ماجرا» بخشی از ایده «حضور در هرمز» است که از سال ۱۳۹۴ آغاز شده و بر اساس طب سوزنی شهری نقطههای کوچک را در شهر تحریک میکند و با وصل کردنشان به هم در طول زمان جریان تغییر و گفتگو را راه میاندازد تا صدای مردم جزیره شود.
چی به نفع منه، چی به نفع همه: معماری میتواند میان دولت، سرمایه و گروههای مختلف مردم مثل یک حلقه اتصال عمل کند و این ظرفیت را دارد که در تقسیم و توزیع منافع از موضع انفعال خارج شود و تا حد توان خود برای مداخله در تقسیم منافع در میان گروههای مختلف تلاش کند. یکی از راههای معماری برای مداخله در تقسیم منافع درگیر شدن با اقتصاد پروژه و مسئله تولید ناخالص داخلی برای رسیدن به بهینه اجتماعی است. این هدف در پروژه حضور در هرمز و در اقامتگاه ماجرا به عنوان جزئی از آن از چند مسیر دنبال شده است: ۱. ساخت ارزان، که به لحاظ اقتصادی به سود کارفرماست. ۲. اختصاص سهم بیشتری از بودجه ساخت به نیروی کار محلی در برابر مصالح گرانقیمت، که به سود مردم محلی است. ۳. سناریو و سازمان فضایی تابآور در برابر آینده برای تأمین نیازهای پیشبینی نشده، که به سود کارفرما و جزیره است. ۴. استفاده از مصالح ایرانی و در دسترس، که ضمن کاهش هزینههای حمل مولد است و نفع ملی را به همراه دارد. ۵. ایجاد زمینه ورود گردشگر طبقه متوسط در عوض گردشگران غیرعرفی که در جامعه میزبان هزینه نمیکنند و الگوی اجتماعی غیرمتعارفی برای مردم هستند.
نادر خلیلیها: حضور در هرمز فرآیندی است که پیش از ساختن بناها، به مشارکت مردم و اعتمادسازی توجه داشت. پروژه ماجرا، پس از پروتوتایپ رونگ، به صورت مجموعهای از گنبدهای خاکی به روش ابرخشت نادر خلیلی ساخته شده، و در عوض حجمی بزرگ و یکتکه، خرد شده تا مقیاسی انسانی پیدا کند. با استقرار مجموعه در زمین پاییندستی هر چه بیشتر از تسلط به آدمها پرهیز میکند و تسلط قاطع پروژههای بزرگ را ندارد. ریزدانه بودن علاوه بر قابل تعمیم کردن پروژه و ایجاد انعطاف در سناریوی فضایی آن، با شیوه ساخت پیشههای خرد موجود در جزیره متناسب میشود و امکان ورود آنها به پروسه ساخت را فراهم میکند.
آماس زمین: دانههای رنگارنگ خاک، ماسه، شن و سنگ هستند که گنبد نمکی جزیره را شکل دادهاند و ماجرا مانند فرشی از گرههای دانهای بافته شده: دانههای ماسه لایروبی اسکله هرمز با افزودن شن به آنها، ردیف گونیهایی را پر کردهاند که دانههای گنبدی را شکل میدهند، گویی خود زمین ورم کرده تا فضای اقامت به وجود آورد. دانههای گنبدها در ساختاری مولکولی، ارگانیک و منعطف در قالب اجتماعاتی کوچک به هم پیوستهاند و میزبان سناریوهای فضایی منعطف و قابل تغییرند و در کنار هم کل مجموعه را میسازند، مجموعهای با مرزهای نامعین که میتواند در صورت نیاز گسترش یا تغییر پیدا کند.