رشید خمارلو، متولد ۱۳۳۶ در تهران. در سال ۱۳۶۱ از دانشکدهٔ معماری و شهرسازی انستیتو پرت نیویورک فارغالتحصیل شد. تا سال ۱۳۷۱ در نیویورک به طرح و اجرای پروژههای خود میپرداخت و در همان سالها روی پروژههای معمارانی چون جیمز استیرلینگ، آی. ام. پی و کوین روش نیز کار کرده است. از ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۹ در تهران مشغول به کار بود؛ در همین دوره با مشاورین نقش جهان، آمود و طرح و آبادی همکاری کرد و برندهٔ مسابقهٔ طراحی میدان تبریز شد. در سال ۱۳۷۹ دفتر خود را در سنخوزهٔ کالیفرنیا گشود.
ورامین منطقهای است در حاشیهٔ کویر که تابستانی گرم و زمستانی بسیار سرد دارد. تجربههای معماری کویری ایران بهترین پاسخ برای این پروژه بود: یک حیاط مرکزی، جدا از محیط اطراف، با هوای تازه و خنک، سایه و سکوت. ساختمان گرداگرد این فضای سبز مینشیند و از آن تغذیه میکند.
در مرکز حیاط، حوضی با صدای آرام خود مینشیند. حوض هم منبع رطوبت است و هم نقطهٔ کانونی نگاه از درون. پنجرههای رو به حیاط این هوای دلپذیر را به داخل میبرند؛ حیاط مرکزی، محصور با ساختمان، هوای بیرون را مرطوب و قابل استشمام میکند.
حوض، همچنین دعوتی است به ورودی. رواق چهارسویهٔ ورودی بهترین جای درنگ است و مرز میان بیرون و درون این «بهشت». رواقی به دور حیاط امکان تجربهٔ این بهشت را از هر چهار سمت فراهم میکند. نمای هر چهار وجه حیاط با دیگری متفاوت است تا بازدیدکننده را وادارد این فضای آرمانی را دور بزند و آن را از زوایای متفاوت تجربه کند.
در این طرح فضای خالی میان حجمها پیش از هر چیز مدنظر بوده است؛ حجمهای پر و خالی در اطراف این فضا در نظر گرفته شدهاند.
آجر در دسترسترین، ارزانترین و از همین رو مناسبترین مصالح برای کار بود. سقف از دو لایه آجر طاقپوش اجرا شده تا هم نسبتهای درست داشته باشد و هم نقش عایق را ایفا کند.
افقی پهناور و خالی، کویر و آسمان؛ خورشید فروزان تابستان و سوز سرمای زمستان.