خواسته کارفرما بنایی مسکونی در هفت طبقه شامل دو واحد مشابه به همراه یک واحد تریپلکس بود. سازماندهی فضایی، با توجه به شیب طبیعی تند زمین - از شمال به جنوب ۱۶ متر - و امکان نورگیری و دید مناسب از ضلع جنوب، در سه قسمت به گونهای درنظر گرفته شد که هر یک از قسمتها به صورت پلکانی روی شیب قرار گیرد. بخش جنوبی شامل حیاط و شیبراهه اسپیرال، بخش میانی شامل دو واحد مسکونی، پارکینگ و مشاعات و بخش شمالی با دسترسی از گذر، به سرسرای ساختمان و واحد تریپلکس اختصاص یافته است.
در ضلع شمالی، با توجه به وجود اردوگاه شهید چمران و اشراف و سر و صدای ناشی از آن، تصمیم بر آن شد تا از پوسته دوم استفاده شود. ایده پروژه پوستهای یکپارچه از بتن سفید است که ساختمان را دربرگرفته و با حفرههای بیضی شکل متأثر از سیرکولاسیون و کاربریهای داخلی پروژه خراشیده شده است.
در اینجا با عقبنشینی حجم ساختمان از بر شمالی، امکان ایجاد یک نورگیر و حیاط خلوت خصوصی فراهم شده که در آن شکافهای پوسته، نور را به گونهای سازماندهی شده به درون هدایت، و فضای بینابینی آرامشبخش در بدو ورود ایجاد میکنند، ضمن اینکه اشراف از بیرون به داخل را بسیار محدود و امکان نورگیری حداکثر از بالا و بازشوهای عریض و از کف تا سقف را فراهم میسازند.
از آنجا که در جبهه شرقی نیز به علت تعلق زمین به کارفرما امکان ایجاد این روزنهها فراهم بود، با ادامه این پوسته بتنی، دو وجه نمای شرقی و شمالی به صورت یکپارچه دیده شد. در ضلع جنوب به دلیل دید و چشمانداز عالی و حداقل اشراف، این پوسته قطع، و امکان ایجاد بازشوهای عریض و تراسهای سبز فراهم شده است. ایده سادگی در برخورد بیرونی، در فضاهای داخلی پروژه اعم از مشاعات و واحدهای مسکونی نیز امتداد یافته است.