\\nدر جلسهای که با حضور آقایان کامران افشار نادری، بهرام شیردل، مجید غمامی، فرخ قهرمانپور و سید رضا هاشمی در دفتر مجله تشکیل شد، از میان ۸ پروژه دیپلم معماری رسیده به دفتر معمار، پروژه ساسان سپهری و علی نخجوانی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران برای معرفی برگزیده شدند.\\n
\\n\\n\\nخصوصیات مثبتی که برای این طرح در مقایسه با طرحهای دیگر برشمرده شد به شرح زیر بوده است:\\n
\\n\\n- \\n
- تلاش دانشجویان برای ایجاد فرمی که فضای مشخصی میسازد، و به عبارت دیگر سه بعدی نگاه کردن به طرح؛ \\n
- تلاش برای رسیدن به یک مفهوم فضایی؛ \\n
- پرکار بودن که به ارائه کار نسبتا پختهتر انجامیده است؛ \\n
- ایجاد یکپارچگی بیشتر در طرح، در مقایسه با دیگر طرحها. \\n
نکاتی درباره کیفیت عمومی طرحها
\\n\\n\\nدر هنگام بررسی طرحها نکاتی نیز درباره کیفیت عمومی طرحهای ارائه شده مطرح شد که توجه به آن خالی از فایده نیست:\\n
\\n\\n\\nخصوصیتی که در اغلب طرحهای دانشجویی دیده میشود کلاژ بودن آنها است. در بسیاری از موارد فرمهای اصلی از آثار معماران معروف اقتباس شده و فرمهای دیگر بدون ارتباط درونی در کنارشان قرار گرفتهاند. علت این است که طراحی پروژه از یک ایده اولیه شروع نمیشود و در مسیر حرکت خود به طور طبیعی فرم گرفته و سرانجام پروژه نهایی را شکل دهد. عدم ارتباط معنیدار اغلب پروژهها با سایت انتخاب شده، یک مشخصه دیگر این نوع طراحی است.\\n
\\n\\n\\nفهرست عناوین پایاننامهها نشان میدهد که در آنها کاربری ساختمان به موضوع محوری تبدیل شده است، در حالی که مسائل مربوط به خود معماری که جنبه تحقیقی و پژوهشی دارند. علاوه بر این، در بسیاری از کشورها دانشجویان موفق نیستند که پروژه کاربردی ارائه بدهند. موضوعات تحقیقی و پژوهشی، حتی مواردی مثل تهیه مونوگرافی یک معمار، یا یک ساختمان خاص، یا نحوه استفاده خاص از محصولات صنعتی و نحوه استفاده خاص از آنها در معماری هم میتواند موضوع پایاننامه باشد.\\n
\\n\\nپروژه برگزیده
\\n\\nعنوان پایاننامه: مرکز تحقیقات و پژوهشهای طراحی صنعتی
\\nتهیهکننده: ساسان سپهری — علی نخجوانی
\\nرشته تحصیلی: کارشناسی ارشد معماری
\\nاستاد راهنما: دکتر علیاکبر صارمی
\\nسال تحصیلی: ۱۳۷۶–۷۷
\\nدانشگاه: دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران
\\n\\nاین مجموعه یک مرکز پژوهشی در زمینه طراحی صنعتی است. فضاهایی از قبیل سالنهای سخنرانی، آمفیتئاتر، کلاسهای آموزشی (تئوری و عملی)، کارگاههای طراحی و ساخت و آزمایشگاههای کامپیوتری، قسمتهای اداری و خدماتی، گالری، نمایشگاه، رستوران و فضای استراحت مجموعه را به پنج حوزه تقسیم میکنند.\\n
\\n\\n\\nحوزه فرهنگی: ۵۰۲۳ متر مربع، حوزه پژوهشی: ۲۹۲۱ متر مربع، حوزه آموزشی: ۳۱۲۲ متر مربع، حوزه خدماتی و اداری: ۱۶۱۷ متر مربع، حوزه رفاهی: ۱۱۷۷ متر مربع.\\n
\\n\\n
\\n \\nسایت پروژه در شمال جاده لشگرک واقع و دارای دو دید اصلی است که به وجود آورنده دو منظر در زمانهای متفاوت شبانهروز است. دید جنوبی مجموعه در شب و دید شمالی مجموعه در روز است. قرارگیری مجموعه به گونهای است که در شب دید جنوب و جنوب شرقی تهران، و در روز برای استفادهکنندگان از فضاهای باز مجموعه دید و منظر شمال تهران و کوهها و تپههای اطراف ده سوهانک قابل استفاده است.\\n
\\n\\nایده طرح
\\n\\n\\nبا توجه به شرایط سایت و توپوگرافی موجود و دسترسیها، فرم و شکل خطی برای این مجموعه در نظر گرفته شده است، و چرخش و جانمایی آن در سایت با توجه به بررسیهای موجود، از جمله تابش آفتاب و وزش باد، شکل گرفته است. به طور کلی، هدف این ایده طراحی این بوده که فضاهای عمومی داخلی نه تنها در بیرون از حجم مطرح شوند بلکه ادامه خوشایندی از حوزه عمومی بیرون نیز باشند.\\n
\\n\\n
\\n \\nعلاوه بر شفافیت نما، احجام با پوشش سقفهای موجیشکل پوشیده میشوند و در مقایسه بصری با یکدیگر و نیز با منظره و محیط اطراف، به نوعی ادامه مناظر اطراف به شمار میآیند.\\n
\\n\\n\\nدر طراحی پلانها و مقاطع و نماهای ساختمان سعی شده تا آنجا که ممکن است این حرکت و پویایی به چشم بیاید و این حرکت بصری عینا در پلانها نیز اعمال شود تا فضای حاصل نمادی از پایه و اساس طراحی صنعتی باشد که همان حرکت و پویایی در جهت پیشرفت است.\\n
\\n\\n