مشخصه اصلی این پروژه، انعطاف‌پذیری و غیرقطعیت است، به طوری که با حرکت اتاق‌های چرخان، کیفیت فضای داخلی و فرم بیرونی به طور مداوم تغییر می‌کند و به باز و بسته شدن / درونگرا و برونگرا شدن پروژه می‌انجامد. این تغییرات در فصل‌های مختلف یا در سناریوهای متنوع عملکردی می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.

پروژه شریفی‌ها در هفت طبقه طراحی شده است که طبقات زیرزمین آن به فعالیت‌های ورزشی و تفریحی، طبقه همکف به پارکینگ‌ها و واحد سرایداری، طبقات اول و دوم به عملکردهای عمومی و طبقات سوم و چهارم به اتاق‌های خواب اختصاص داده شده است.

زمین پروژه مانند بسیاری از بلوک‌های شهری به رغم عمق زیاد، بر و نمای محدودی داشت. بنابراین تبدیل نمای دو بعدی به حجم سه بعدی در این پروژه شکلی عمیق‌تر به خود گرفت و سعی شد ساختمان با این باز و بسته شدن، مانند خانه‌های قدیمی امکان زمستان‌نشین و تابستان‌نشین بودن را داشته باشد.

تکنیک ساخت سیستم چرخش این پروژه بسیار ساده بود، همان که در سن تئاترهای گردان، نمایشگاه‌های اتومبیل، صنعت ذوب آهن و کشتیرانی موجود بود.