مشخصه اصلی این پروژه، انعطافپذیری و غیرقطعیت است، به طوری که با حرکت اتاقهای چرخان، کیفیت فضای داخلی و فرم بیرونی به طور مداوم تغییر میکند و به باز و بسته شدن / درونگرا و برونگرا شدن پروژه میانجامد. این تغییرات در فصلهای مختلف یا در سناریوهای متنوع عملکردی میتواند مورد استفاده قرار بگیرد.
پروژه شریفیها در هفت طبقه طراحی شده است که طبقات زیرزمین آن به فعالیتهای ورزشی و تفریحی، طبقه همکف به پارکینگها و واحد سرایداری، طبقات اول و دوم به عملکردهای عمومی و طبقات سوم و چهارم به اتاقهای خواب اختصاص داده شده است.
زمین پروژه مانند بسیاری از بلوکهای شهری به رغم عمق زیاد، بر و نمای محدودی داشت. بنابراین تبدیل نمای دو بعدی به حجم سه بعدی در این پروژه شکلی عمیقتر به خود گرفت و سعی شد ساختمان با این باز و بسته شدن، مانند خانههای قدیمی امکان زمستاننشین و تابستاننشین بودن را داشته باشد.
تکنیک ساخت سیستم چرخش این پروژه بسیار ساده بود، همان که در سن تئاترهای گردان، نمایشگاههای اتومبیل، صنعت ذوب آهن و کشتیرانی موجود بود.
محل اجرا: دروس، خیابان صالح حسینی، بنبست شریفی، پلاک ۳، تهران
کارفرمایان: مژگان زارع نیری، فرشاد شریفی نیکآبادی
طراح: علیرضا تغابنی
همکاران طراحی: روحالله رسولی، فریده آقامحمدی
طراحی جزئیات: دفتر بهور (حمید محمدی، امیر تبریزی)
مشاور ارشد در طراحی جزئیات: شهناز گوهربخش
نظارت: شهناز گوهربخش، علیرضا تغابنی
همکاران پروژه: مجتبی مرادی، نگار رحمنزاده، آسل کرمی، مجید جهانگیری، مسعود ساقی، حسین نقوی، فاطمه س. طباطبائیان، ایمان جلیلوند
اجرا: ایمن سازه فدک (داود دوستمحمدی، محمدرضا بهداد، امیر حجازی، محسن شمشیری)
مشاور منظر: بابک مستوفی صدری، امید عباس فرد
طراحی سازه: سهراب فلاحی
مشاور تأسیسات مکانیکی: هوفر اسماعیلی
مشاور تأسیسات الکتریکی: محمد ترکمانی
سیستم اتاقهای چرخان: شرکت بومت
عکس: پرهام تقیاف، مجید جهانگیری، ماندانا منصوری
مجسمهساز: محمدرضا حکیمی
نقاشی: شهلا همایونی
زیربنا: ۱۴۰۰ مترمربع
