آپارتمانهایی مانند هتل
ساختنِ برجهای مسکونی در میامی رونق گرفته است، اما این مجتمعهای تجملی بیشتر به هتل و فروشگاههایی با سرویسِ کامل شبیهاند تا به ساختمانهای مسکونی؛ اینها جدیدترین دستاوردهای تکنولوژی را برای آسایشِ ساکنان در اختیار میگذارند. دان سنتاماند، معمارِ همکارِ RTKL، میگوید: «برجهای آپارتمانی با سالنهای زیبایی، فروشگاهها و خدماتِ سرایداری، نوعی صرفهجویی در زمان را ارائه میکنند. اهالیِ این آپارتمانها خوب میدانند که زمان پول است و آسایش هزینه دارد.» برجهای آپارتمانی با سالنهای زیبایی و خدماتِ سراییداری در سایر شهرها نیز گسترش مییابند، اما میامی زادگاهِ این گرایش است که از ضرورت زاده شده است: ایالت، برای حفظِ یک پارک ملی، گسترشِ میامی را از غرب محدود کرده، و اقیانوس، خلیج و رودها نیز دیگر زمینهای شهر را محدود کردهاند.
تنش میان معماران و طراحان داخلی بر سرِ عنوان
کوششهای اخیرِ طراحانِ داخلیِ آمریکا برای اعطای عنوانِ حرفهای به دستاندرکارانِ صلاحیتدار، برخی از معماران را آشفته کرده است. اعطای این عنوان — به معنیِ آنکه طراحان صلاحیتهای لازم را به دست آوردهاند — در ۱۷ ایالت پذیرفته و در چند ایالت دیگر پیشنهاد شده است. معماران نگراناند که این عنوان به مخدوش شدنِ وظایفِ طراحان یا صدورِ «جوازِ کار» بینجامد؛ آنها میگویند این جواز میتواند به اشتباه نقشِ معماران را مخدوش کند و به طراحانِ داخلی اجازه دهد — مثلاً به دلیلِ نگرانی برای ایمنی یا آسایشِ مشتریان — نقشههای ساختمان را بازبینی کنند. آنیتا بالتیمور، رئیسِ انتخابیِ جامعهٔ طراحانِ داخلیِ آمریکا، در پاسخ میگوید که هنگامی که معماران در آغازِ قرن بیستم در حال رشد بودند، مادههای صلاحیتبخشِ قانون نسبت به معماران بسیار آسانگیر بود؛ او میگوید بیشترِ طراحانِ داخلی در اجرای وظیفهای خارج از حوزهٔ کارِ خود نفعی ندارند، و صدورِ جوازِ کار، شبیهِ کسانی که بیرون از محدودهٔ خود گام بگذارند، حمایتکننده نیست.
پیتر واکر، برندهٔ اصلیِ جایزهٔ ASLA
سالِ گذشته، جامعهٔ معماران و طراحانِ محیطِ آمریکا (ASLA) برندگانِ مسابقهٔ سالانهٔ خود را برگزید؛ ۹ داور از میانِ ۵۵۰ طرح، ۲۳ پروژه را برنده اعلام کردند. شرکتِ پیتر واکر و همکاران، برای پروژهٔ مرکزِ مجسمههای ناشر (Nasher) در دالاسِ تگزاس، جایزهٔ افتخار را به دست آورد؛ در این پروژهٔ زیبا، بسیاری از مجسمههای ریموند ناشر با ظرافت جای گرفتهاند. این شرکت، تقدیر برای محوطهسازیِ سایتاما پلازا در سایتامای ژاپن را نیز به دست آورد. پیتر واکر، مؤسسِ شرکت، ژوئیهٔ گذشته بالاترین نشانِ افتخارِ این جامعه، یعنی مدالِ ASLA، را گرفته است. فهرستِ برندگانِ جایزهٔ ASLA در وبسایتِ اینترنتیِ asla.org است.
تکخطآهنِ لاسوگاس با سرمایهٔ بخشِ خصوصی
تکخطآهنِ ۶۵۰ میلیوندلاریِ لاسوگاس، ۱۵ ژوئیه به راه افتاد؛ این خطآهن با سرمایهگذاریِ بخشِ خصوصی ساخته شده است و قطارِ آن در ۱۴ دقیقه از یک سر به سرِ دیگر میرود. جیم گیبسون، مدیرکلِ تکخطآهنِ لاسوگاس، میگوید این خطآهن بهزودی با دو خطآهنِ دیگر به مرکزِ شهر و فرودگاه متصل میشود. گنسلر (Gensler) طراحِ مدیرِ پروژه میگوید: «ایستگاهها مانندِ یک خانوادهاند؛ هر یک متفاوت است، اما از بخشهای مشابهی ساخته شدهاند.» مسیرِ این خطآهن از روی پارکینگها و کوچهها میگذرد، و امیدوارند تکخطآهن به توسعهٔ این منطقهها کمک کند.
معماران و ثروتمندان به کمکِ پاویونِ آمریکا در نمایشگاهِ ونیز میآیند
پاویونِ آمریکا در دوسالانهٔ هنرِ ونیزِ ۲۰۰۵ مشکلِ سرمایهگذاری دارد. سپتامبرِ گذشته، پاویونِ آمریکا در دوسالانهٔ معماری هم با کمکِ یک منبعِ سرمایهگذاریِ غیرمعمول — یعنی با کمکِ معماران — نمایشگاهِ «گونهٔ برتر» (Transcending Type) را به راه انداختند؛ در آن نمایشگاه، کارهای شرکتهای پیشرو در زمینهٔ طراحیِ شکلهای نو برای سبکهای [سنتیِ] ساختمانسازیِ آمریکا عرضه شد. اما پاویونِ آمریکا در نمایشگاهِ هنرِ ونیزِ ۲۰۰۵، وقتی بنیادِ پیو (Pew Charitable) و راکفلر زمستانِ گذشته سرمایهگذاریِ ۳۰۰هزار دلاریِ خود را قطع کردند، بیسرمایه ماند؛ وزارتِ خارجهٔ آمریکا از موزهداران خواسته است که به گردآوریِ سرمایه بپردازند و آن را به سهمِ ۱۷۰هزار دلاریِ دولت برای راهاندازیِ پاویون بیفزایند.
دبیرستانِ پدر اینطور نبود!
دبیرستانِ هنرهای دیداری و نمایشیِ لسآنجلس، به طراحیِ کوپ هیملبلاو، در سپتامبرِ ۲۰۰۶ کارِ ساخت را آغاز میکند. این پروژهٔ ۷۱ میلیوندلاری در انتهای شمالیِ خیابانِ گراند آوینیو — معروف به «راهروِ فرهنگی» — ساخته میشود، و شاملِ چهار مدرسه برای آموزشِ موسیقی، رقص، هنرِ دیداری و تئاتر است که هر یک ساختمانی ویژهٔ خود با استودیوها و کلاسهای معمولی دارند. پنجمین ساختمان، ورزشگاهی است که در مرکزِ محوطه قرار دارد. در نمای بیرونی، در گراند آوینیو، یک میدانِ بزرگ و در ورودی سرسرایی از فولاد و شیشه قرار دارد که به یک تئاترِ هزارصندلی و یک برج میرسد؛ سطحی شیبدار و مارپیچ برج را در برمیگیرد، و در بالای برج فضایی به مساحتِ ۲۹۰ مترمربع برای نمایشگاه و کنفرانس قرار دارد.
طرحِ رونان نه فقط مدرسه، که شهر را دگرگون میکند
جان رونان، معمارِ اهلِ شیکاگو، با شکست دادنِ دیگران، مسابقهٔ طراحیِ یک دبیرستانِ جدید در پرت آمبویِ نیوجرسی را برد. به گفتهٔ رونان، طرحِ ۸۳ میلیوندلاریِ این مدرسه به صورتِ یک نهادِ مرکب — به عنوانِ مدرسه و مرکزِ فرهنگِ اجتماعی — کار خواهد کرد؛ هر یک از برجهای آن بر آموزشِ مؤثر متمرکز است. کلِ محوطه، با مساحتِ ۷۰ هزار مترمربع، ۳ هزار دانشآموز را در خود جای خواهد داد. رونان میگوید: «این مدرسه برای این شهر مرکزِ جامعه است.» ادارهٔ آموزشِ نیوجرسی سپتامبرِ گذشته یک مسابقهٔ دیگر را نیز برای نوسازی و گسترشِ دبستانِ رابینز آغاز کرد.
معماری در خدمتِ انسانیت
روزِ هشتمِ ژوئیه، مؤسسهٔ غیرانتفاعیِ «معماری برای انسانیت» در نیویورک، مسابقهٔ طراحیِ زمینِ فوتبالی برای آفریقای جنوبی را اعلام کرد. این زمینِ فوتبال باید در سالِ ۲۰۰۵ در شهرِ سومکله (Somkhele) ساخته شود؛ این منطقه یکی از آلودهترین مناطقِ جهان به بیماریِ ایدز است. این تأسیسات به عنوانِ محلِ گردهمایی و مرکزِ آموزشِ پیشگیری از ایدز به نوجوانانِ ۹ تا ۱۴ سال کار خواهد کرد، و مرکزِ نخستین تیمِ فوتبالِ دخترانِ منطقه نیز خواهد بود. این مسابقهٔ طراحی «سیاتمبا» (Siyathemba) نام دارد که در زبانِ زولو به معنیِ «امید» است؛ شرکتکنندگان باید از مصالحِ مقاوم بهره ببرند و ساختمان باید با بهرهگیری از کارِ محلی و هزینهای اندک ساخته شود. برندهٔ مسابقه روزِ اولِ دسامبر در نیویورک اعلام خواهد شد.
کمکِ ۴۰ میلیوندلاری به پروژهٔ فرانک گهری
مسئولانِ واشنگتن دیسی به افزایشِ ۴۰ میلیوندلاری رأی دادند تا به تأمینِ بودجهٔ پروژهٔ نوسازی و گسترشِ گالریِ هنرِ کورکران (Corcoran Gallery)، طراحیِ فرانک گهری، کمک کنند. این پروژه تا سپتامبرِ گذشته ۷۱ میلیون دلار بودجه داشت، و عملیاتِ ساختمانیِ آن در سالِ ۲۰۰۶ آغاز خواهد شد.
