در اين دورة تهران، پله، مانند بالكن، نقش مهمى در سه بعدى كردن و تقسيمات نمايى داشت، به ويژه در ساختمان هاى جنوبى كه اغلب در طبقات به شكل كنسول از سطح اصلى نما بيرون مى زد. نماي پله به عنوان يك پنجرة بزرگ، امكان تقسيم بندى هاى چشمگير را مى داد. پله ها نور مى گرفتند، در صورتى كه اكنون اغلب اين طور نيست، و اين موضوع مهمى است. در مقطعى، پلة باز در هواى آزاد رواج يافت. پله اى شبيه به پلة فرار كه به جاى اينكه مخفى شود، برعكس برجسته و نمايان مى شد و امكان سه بعدى ترين تركيب ها را مى داد. اما به دلايل عجيبى اكنون اجازة استفاده از اين نوع پله داده نمى شود. آيا پله فرار هم بايد ممنوع شود؟!
