تهران عصیانگر

دوزخِ زندگى آینده نیست؛ اگر دوزخى در کار باشد همان است که اکنون اینجاست، دوزخى که هر روز آن را مى زییم؛ با کنار هم بودن آن را مى سازیم. براى گریز از رنجِ آن دو راه هست. اولى براى بسیارى آسان است: پذیرفتن دوزخ و جزئى از آن شدن، چنان که دیگر آن را دیدن نتوانستن. دوم راهى است پرمخاطره که هشیارى و مراقبت مستمر مى طلبد: جستن و شناسایى آن کس و آنچه در دل - 1دوزخ، دوزخى نیست، سپس راه را بر ایشان هموار کردن و به ایشان فضا دادن از شهرهاى نامرئى ایتالو کالوینو

\n