ساختمان یارمند
\\r\\nمحل اجرا: خیابان مرداویج، خیابان فارابی، کوچه سیزدهم، اصفهان
\\r\\nکارفرما: هادی یارمند
\\r\\nفاز دو: ناصر نقدی
\\r\\nسازه: روشنک امامی
\\r\\nطراح تاسیسات: نیما رهبر
\\r\\nاجرا: شروین حسینی
\\r\\nتاریخ اتمام: تابستان ۱۳۸۸
\\r\\nمساحت زمین: ۲۳۵ مترمربع · زیربنا: ۹۹۰ مترمربع
\\r\\nبحث هیئت داوران
\\r\\n\\r\\n\\r\\n\\r\\n\\r\\nحسین شیخ زینالدین: من این پروژه را میپسندم چون یک مرکز شفاف و یک پوسته محکم دارد. حجم پروژه خوب است، ولی در جزئیات زیادهروی شده. در اغلب پروژههایی که در اصفهان اجرا میشوند تنوع زیاد مصالح دیده میشود. معماران باید جلوی وسوسه بیش از حد متنوع کردن را بگیرند.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nفرانکو میکوچی: هدف پروژه پیچیده به نظر میرسد. به نوعی فضا با اهمیت خاص فکر میکند، اما برای تحقق آن ترکیب ایدهها و رسیدن به نوعی وحدت الزامی است. اما در این پروژه تعدد ایدهها، که گاهی در تضاد با یکدیگرند، زیاد است. کیفیت فضا، که از طریق مقطع طراحی شده، بالاست، اما تنوع مصالح و جزئیات اجرایی، پروژه را بیش از حد پیچیده کرده است. جذابیت دیگر پروژه این است که به نوعی احساس شهری را وارد فضای داخل ساختمان کرده.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nکامران افشارنادری: کیفیت فضا در اغلب ساختمانها به شکل افقی است و نکته جالب این پروژه انعکاس کیفیت فضایی در حرکت عمودی است. حرکت در این ساختمان مثل بالا رفتن از کوه، تجربهای شده که تاحدی روی چهره ساختمان هم اثر گذاشته.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nرضا دانشمیر: این پروژه حجمپردازی خیلی خوبی دارد. مقطع آن کمک کرده گردش حجمها و گردش فضا در پروژه منعکس شود. پرداخت داخل پروژه هم خوب است. ولی به نظر میرسد که پلان اشتباه کوچکی در جانمایی آسانسور دارد و فضای انتظار مناسبی برای آن طراحی نشده است.
\\r\\n
\\r\\n 
\\r\\n 
\\r\\n 
\\r\\n 
