خانه همسنگ

در میانه خیابان میثم، روبه‌روی مدرسه دو نوبته ابوذر، خانه‌ای ایستاده که داستانش — از سرایدار مدرسه و سازندگانش تا همسایگان — با خانواده صاحب‌خانه از طریق خویشاوندی نزدیک و دور درهم تنیده شده است: داستان هویت محلی.

در بیست و پنجمین جایزه معمار، این پروژه بالاترین امتیاز بخش خود (۱۳ امتیاز) را دریافت کرد. آمنه بختیار گفت: «پروژه خیلی ساده و درون‌گراست. با بافت اطراف خیلی خوب ارتباط برقرار می‌کند، قرار نیست چیز اضافه‌ای بگوید، در عین حال فضاهایی که خلق شده — فضاهای نیمه باز، محور ارتباطی، پل‌ها و فضاهای داخلی — خیلی کاربردی و بجا هستند.» افشین فرزین گفت طراح «توانسته خلوص را در نما بیاورد و نوعی خصلت بی‌زمانی به پروژه داده.» هان تومرتکین «توانایی ساختن فرم‌ها و حجم‌های زیبا» را ستود: «خیلی ساده، فقط حجم‌ها و یک حیاط مرکزی معمولی.» نسرین سراجی آن را «قطعه معماری‌ای که در بستر خودش کاملاً خوب عمل می‌کند» خواند، هرچند پرسش گسترده‌تری مطرح کرد: «آیا قبول کرده‌ایم که همه چیز قبلاً ابداع شده؟»