آرش حیدریان

آرش حیدریان اگرچه موضوع طراحی در همه بخش‌های معماری و غیرمعماری، دارای پیچیدگی و سختی است، اما در این پروژه، طراحی در یک نقطه بسیار ارزشمند از شهر، صورت مسئله را در عین جذاب‌بودن، بسیار سخت‌تر جلوه می‌داد. کارفرما نیز خواستار پروژه‌ای بود که بتواند در عین نو بودن، برخی ویژگی‌های بستر و گذشته معماری را داشته باشد. یک پلاک محدود شهری با جبهه‌های نسبتا بسته و کشیدگی شرقی‌ـ‌غربی، ویژگی اولیه بستر طراحی بود. بعد از بررسی مولفه‌های کالبدی و فیزیکی بستر، به سراغ برخی تجربه‌های کاربران در برابر فضاهای مسکونی رفتیم و سعی کردیم از نتایج آن در ایده‌ها و رویکرد طراحی استفاده کنیم. در مطالعات میدانی صورت‌گرفته بر روی کاربران فضاهای مسکونی، علاوه بر اهمیت موضوع هویت در یک اثر مسکونی، القای حس آرامش و سکون، بیشترین خواسته‌ای بود که توسط کاربران مطرح می‌شد. در یک پرسش تصویری نیز اکثر آنها سیالیت و روانی خطوط منحنی را متناسب‌تر و آرام‌بخش‌تر از فرم‌ها و خطوط شکسته، برای یک ساختمان مسکونی به عنوان خانه می‌دانستند. در حین مطالعات، سعی بر آن بود تا به ایده‌ای دست پیدا کنیم که از یک‌سو، از زمینه و بستر دور نباشد، و از سوی دیگر، نو بودن نیز جزء خصوصیات آن باشد. بر این اساس، در فرایند طراحی، به این نتیجه رسیدیم که به سراغ یک تضاد آگاهانه در استفاده از خانواده‌های فرمی منحنی و شکسته برویم. همچنین بهره‌گیری از یک نظام پارامتریک، علاوه بر ایجاد پویایی در نمای شهری، می‌توانست یک نظام سازه‌ای بهینه و اقتصادی در طرح به وجود بیاورد. در ادامه روند طراحی، فرم‌های پایه مربع و دایره در یک ترکیب واحد، به عنوان مدول پایه استفاده شدند. استفاده از این دانه‌بندی منجر به تنوع و پویایی در جداره شهری شد، و برای ایجاد حرکت، دانه‌بندی‌ها علاوه بر چرخش به سمت معبر اصلی، با تغییر مقیاس، به سیالیت نما کمک کردند. در انتها نیز از رنگ زرد که در پس‌زمینه هویت شهر مشهد نهفته است، نوعی تونالیته جدید خلق کردیم و استعاره‌ای از نقوش اسلیمی را به همراه این رنگ، در نمای شهری گنجاندیم. همچنین در رنگ‌بندی فضاهای داخلی، سعی شد تا از خانواده‌ رنگ‌های مکمل و نسبتا خنثی در زیباشناسی استفاده شود. بنابراین کمپوزیسیون رنگ‌های زرد، طوسی و آبی سرمه‌ای، دایره رنگی در فضاهای داخلی را شکل دادند. عالی عالی . دمت گرم معمار