پس از مرحله حذفی، ۳۰ پروژه به نیمه‌نهایی نهمین جایزه معمار راه یافتند — ۱۹ ساختمان مسکونی و ۱۱ ساختمان عمومی. از میان این‌ها، هیئت داوران ۱۰ فینالیست انتخاب کرد: ۶ پروژه به‌عنوان برنده رتبه‌بندی شدند (رتبه اول تا سوم در هر بخش) و ۳ پروژه عنوان برگزیده داوران را دریافت کردند. نیمه‌نهایی‌های باقی‌مانده مقطعی از معماری معاصر ایران را نمایندگی می‌کنند که شایسته بحث مستمر هیئت داوران بودند.

نیمه‌نهایی‌ها از سراسر ایران بودند و اکثریت در تهران واقع بودند، با آثار قابل‌توجهی از اصفهان، مازندران، کرج، شیراز و شهرهای دیگر. هیئت داوران تنوع دلگرم‌کننده‌ای در انواع ساختمان مشاهده کرد، از ویلاهای خصوصی تا برج‌های تجاری، مجموعه‌های ورزشی تا مراکز فرهنگی.

نیمه‌نهایی — ساختمان‌های مسکونی (۱۹ پروژه)

۱۹ نیمه‌نهایی مسکونی شامل پروژه‌هایی از ویلاهای منفرد در دامنه‌های البرز تا ساختمان‌های آپارتمانی چندواحدی در مرکز تهران بود. هیئت داوران مشاهده کرد که در حالی که بسیاری از آثار مسکونی بلندپروازی فرمال نشان دادند، تعداد کمتری انسجام درونی و حل فضایی را که مشخصه برندگان نهایی بود نشان دادند.

نیمه‌نهایی‌های مسکونی قابل‌توجه شامل ویلاهایی در لواسان، کیش و استان مازندران و همچنین ساختمان‌های آپارتمانی شهری بود که تلاش می‌کردند از فرمول معمول مسکونی تهران فراتر روند. چندین پروژه رابطه بین فضای داخلی خانگی و منظر طبیعی را کاوش کردند، در حالی که دیگران با چالش ایجاد مسکن شهری باوقار در قطعات محدود شهری دست‌وپنجه نرم کردند.

نیمه‌نهایی — ساختمان‌های عمومی (۱۱ پروژه)

۱۱ نیمه‌نهایی ساختمان‌های عمومی شامل ساختمان‌های اداری، مراکز فرهنگی، تاسیسات ورزشی، مجتمع‌های تجاری و موسسات آموزشی بود. فرانکو میکوچی خاطرنشان کرد که آثار ساختمان عمومی به‌طور کلی بلندپروازی فرمال بیشتری نسبت به همتایان مسکونی خود نشان دادند و چندین پروژه با موفقیت با گفتمان معماری بین‌المللی معاصر درگیر شدند.

نیمه‌نهایی‌های ساختمان عمومی شامل پروژه‌هایی از محورهای تجاری تهران، شهرک‌های علمی اصفهان و شهرهای کوچک‌تر بود که به دنبال ایجاد هویت معماری از طریق ساختمان‌های مدنی بودند. هیئت داوران به‌ویژه به نحوه مذاکره هر پروژه بین خواسته‌های برنامه‌ای و بیان فرمال توجه داشت.

آمار انتخاب