میان آنان ایستادهام،
یکی تیزهوش و سفرها رفته
پوستی گندمگون
کلام او چون زه کمان،
و آن دگر ژولیده و حیران
با چکمههای لاستیکی،
با لبخندهای دست یاری میطلبید،
با غریبانگی تحفهای که برایش آوردهام.
آنگاه صدایی از میانمایگی حیلهگر
از کشتگاه آن دست جاده رسید
میگوید، و زبردست باش، چونان گویش،
از نسیم گذرا چیزی بگو که از حریم کلبه سقف شیروانی میگذرد
بعد از باران نام مرا رُز وحشی شوخ و شنگ
یا در خنکای مِه، تمشک برفیام بخوان.
گرچه ختام این مسافر را دوست میدارم
و مرا کشتزار ذرت غریب بخوان.
فراسوی هرچهای برو که آرامش میبخشد
در همه آنچه پیوسته میلاید و میلاید،
این چشمها و آبچاله و سنگ،
و یادآر چه دلیر بودی
نخست بارِ دیدارم با تو
با بی برو بازگشت راههایی،
سینه سرخ سهرهای از خاکستر پَر کشید و آنگاه
بجا آوردم خود را که غریبه را به پیش میراند
از دل وطنم زبردستانه
در گویش، غرور خود میسرودم
در همه آنچه داشته بودم، که آرامآرام غریبانگی سر میکشد
در همان سرایش.








