مصالح و کاشی‌ها

سراميك يكى از پوشش هاى نمايى جالب اين دوره بوده است. اغلب از ، اما گه گاه مستطيل 1×1 يا2×2 سراميك هاى كوچك استفاده مى شد )مربع هم بودند(. اين سراميك ها اغلب ايتاليايى و با كيفيت خوب بودند و بسيار دردناك است كه يا كاملاً با تخريب از ميان مى روند و يا اينكه با نادانى و بى سليقگى تمام، شكسته مى شوند تا لوله اى رد شود، و يا اينكه يك نماى مضحك تخت جمشيدى روى آن چسپانده مى شود )تقاطع جمهورى و سى تير، گوشة جنوب غربى(. اين سراميك ها رنگ هاى خاص داشتند )براي مثال پ(. طيفى از سطح هم وجود داشت: -اس-سبز آبى برخى ديوارهاى محوطة آ صاف براق و كمى محدب، كاملاً صاف و كمى مات، بافت دار بسيار ظريف، و رنگ يكدست يا متغير. لعاب دائمى و بادوام به طراح امكانات زيادى مى داد، به خصوص اينكه رنگ ها مى توانستند در مقياس كوچك هم تركيب و طرح اندازى شوند، شبيه فرش )قاب پنجرة اصلى سينما فلسطين/ گلدن سيتى(. در مقياس بزرگ، كتابخانة دانشگاه تهران و سينما قدس/ پوليدور دو نمونه از پوشش تمام ساختمان با سراميك هستند. نوع مهم ديگر، سراميك هاى ماركِ جو بود، معمولاً نوع مستطيل با برجستگى هرمى »الماسى« كه پونتى به آن علاقه داشت. از كاشى هاى بزرگ هم در نما استفاده مى شد. به عنوان يك جنس با دوام و تميز و اجراى نسبتاً كم مشكل، و همچنين داراى پيشينه در اين اقليم، پوشش هاى سراميكى را مى توان دوباره در نظر گرفت، به ويژه آنكه سراميك داراى ظرافتى ماهوى است.