ساختمان مسکونی سایه، تهران

پروژه زمانی به دفتر ما ارجاع شد که سازه آن بر اساس یک طرح به ظاهر کلاسیک اجرا شده بود. خواسته کارفرما در آن زمان، تحت تأثیر جریانی دیگر، به اصطلاح مدرن، بازنگری در طراحی پلان‌ها و نما بود. سازه اجرا شده محدودیت‌هایی از جمله ستون‌گذاری موجود، ارتفاع نسبتاً کم طبقات و پخ ۴۵ درجه در نما را به ما تحمیل کرده بود.

همزمان با تغییر پلان و دستیابی به انتظام فضایی مطلوب، ایده اصلی، طراحی نمایی بود که علاوه بر ادراکی کلی از سادگی در زمینه‌ای که تنوع رنگ، مصالح و جزئیات زاید، سیمای شهری را مخدوش کرده است، با رجوع به اصول زیبایی‌شناسی از جمله تناسبات، مقیاس، ریتم و تعادل خطوط عمودی و افقی، به ادراکی از یک کلیت ایستا و در عین حال جزئیاتی پویا دست پیدا کنیم.

ساکنان این ساختمان سنگ را فراتر از نما درون فضاها حس و لمس می‌کنند. شمش‌های سنگی حجاری شده صیقلی که به صورت لوورهای عمودی و با سطح مقطع ذوزنقه‌ای شکل از پوسته نما عبور می‌کنند و به داخل فضاهای اصلی وارد می‌شوند، علاوه بر محصور کردن نسبی فضاهای خصوصی‌تر (اتاق مهمان و تراس) بازتاب نور طبیعی را در ساعات مختلف روز به درون فراهم می‌کنند.

تغییر زاویه برش شمش‌های سنگی در چیدمان پوسته نما در ساعات مختلف روز سایه‌ها و نیم‌سایه‌های مختلفی را ایجاد می‌کنند و سطح سفید و صیقلی آنها نیز در بازتاب نور مستقیم خورشید به داخل نقش دارد. همچنین جزئیات شمش‌های سنگی با امتداد در فضای داخلی و ترکیب با آینه‌های عمودی، با ایجاد هم‌نوایی موزونی از نور، سایه و انعکاس، علاوه بر عمق دادن به نما، به ادراکی وهم‌آلود و شاعرانه از فضای داخلی کمک می‌کند.