دفتر فرایند منطقی در طراحی معماری — الهام گرامی‌زاده نایینی، احسان حسینی

سعید و همسرش آنا در زمین ۱۰۰۰ متری خود ویلایی می‌خواستند که فامیل بزرگشان را آخر هفته‌ها دور هم جمع کنند، آنها در فکر سالن بزرگی بودند که همه فامیل را در خود جای دهد و مانند خیلی از همسایه‌ها به خاطر فاصله کم از ویلاهای مجاور و سر و صدا و دید خیابان خیلی روی فضاهای باز حساب نمی‌کردند…

… تابستان امسال اما همه فامیل هر آخر هفته به اینجا می‌آیند، گروهی بازی می‌کنند، عده‌ای تنی به آب می‌زنند، بعضی در گوشه و کنار خلوت می‌کنند و… همه زیر آسمان در جمع بزرگی به نام «خانواده» دور هم جمع‌اند.

گام نخست طرح، وارونه کردن قرارداد رایج بود: به‌جای بسط حجم به سمت بیرون و واگذاری فضاهای باز به سمت خیابان، حجم به درون می‌چرخد. سلسله‌ای از حیاط‌های فرورفته، استخرها و تراس‌ها حول وید میانی باز می‌شود تا این فضای باز، نه فضای بسته، به سالن گردهمایی تبدیل شود.

تداوم حیاط در ترازهای مختلف حول یک تهی میانی: حیاط استخر فرورفته در تراز پایین، تراسی در تراز میانی که از پلکان قرمز به آن می‌رسیم، و بام‌گاهی در بالا با باغچه‌های انار. هر فضای داخلی — آشپزخانه، غذاخوری، اتاق‌ها — به یکی از این ترازهای حیاط باز می‌شود تا خانواده به‌جای انتخاب میان درون و بیرون، در فاصله بین آن دو زندگی کند.

پالت مصالح عامدانه محدود است: حجم درون‌گرا با آجر اکسپوز قرمز، حیاط‌ها با بتن رنگدانه‌دار قرمز، و فضای داخلی با پلاستر سپید و کف چوبی پرداخت شده‌اند. یکپارچگی این رنگ، آرامش یک حجم واحد را به طرح می‌دهد و در عین حال پیچیدگی فضایی حیاط‌ها را برجسته می‌سازد.