مینو آن

این نوسازی، نه تنها یک مداخله کالبدی بلکه تلاشی است برای مواجهه انتقادی با مفهوم تغییر در معماری و بازخوانی رابطه گذشته و حال. هدف، بازتعریف تجربه سکونت در یک آپارتمان دوبلکس سی‌ساله بود؛ فرآیندی برپایه لایه‌برداری، آشکارسازی و نوآفرینی.

موقعیت ویژه واحد — فضای سبز نیمه‌اختصاصی و دسترسی مستقل — ظرفیت تجربه‌ای ویلایی در دل مجتمع را آشکار می‌کرد. طراحی با آزادسازی مدول‌های بزرگ‌تر پلان از طریق جابه‌جایی ورودی، پلکان و خرده‌فضاهای خدماتی آغاز شد. آشکارسازی از طریق حذف لایه‌های پوشاننده ساختار، نه تنها اقدامی زیبایی‌شناسانه، بلکه راهبردی است برای سازماندهی فضاییِ تازه.

عنصر کلیدی پروژه حجمی چوبی است که در دو طبقه امتداد یافته، مسیرهای افقی و عمودی را سازمان می‌دهد و سبزینگی را در خانه توزیع می‌کند. سبدهای چوبی، همچون آشیانه‌هایی بر شاخه‌های بتنی، فضاهای اصلی خانه را در بر می‌گیرند. ساختار بتنی و دیوارهای آجری به عنوان یادگارهای بی‌پیرایه گذشته، حجم چوبی به عنوان مهمان جدید که ساختاری نو می‌آفریند و صفحات فلزی به عنوان مکمل عملکردی، در کنار هم روایتی چندلایه از همزیستی خاطره و خیال شکل می‌دهند.