خانه نهال

الگوی سکونت در شهر تهران در دهه‌های گذشته بیشتر خانه‌های تک واحدی و تک خانواده‌ای بود. حیاط عنصر جدایی‌ناپذیر این ساختمان‌ها و درختان جزئی از هویت خانه محسوب می‌شدند، به طوری که حتی سال‌ها پس از ترک این خانه‌ها و سکونت در آپارتمان‌ها، نه تنها نوع درختان حیاط بلکه اینکه توسط چه کسی کاشته شده‌اند نیز در خاطر مانده است. با بالا رفتن قیمت زمین و افزایش ناگزیر تراکم، خانه‌های تک واحدی به مرور تخریب شدند و جای خود را به آپارتمان‌های چهار یا پنج طبقه روی پیلوت دادند. پروژه خانه نهال موضوعی برخلاف جریان کلی ساخت و ساز شهر تهران دارد. طراحی خانه‌ای تک واحدی برای خانواده‌ای چهارنفره در زمینی به مساحت ۲۰۰ متر مربع در محدوده محله پاسداران شهر تهران. از خانه قدیمی سایت، تنها درخت سرو نسبتاً بلندی باقی مانده است. زمین مورد نظر شمالی است و درخت درست در وسط ضلع جنوبی آن واقع شده و به نوعی نمای ساختمان را در پشت خود پنهان می‌کند. بدین ترتیب هدف اصلی طراحی، ایجاد زمینه گفت‌وگو بین کالبد ساختمان و درخت است. ساختمان در چهار تراز زیرزمین، همکف، اول و بام فرض شده است و این حجم مکعبی فرضی به مکعب‌های ریزتری تقسیم شده. هر مکعب کاربری مجزا دارد اما حرکت بین آنها سیال و روان است و به منظور رساندن نور طبیعی به عمق حجم، بعضی از مکعب‌ها حذف شده‌اند. به دلیل چشم‌انداز مناسب ضلع جنوبی، نمای پروژه تماماً شفاف در نظر گرفته شده و برای کنترل میزان دید و نور در کاربری‌های پشت نما، پوسته‌ای یکپارچه پیش‌بینی شده است که شامل قسمت‌های بسته، مشبک و باز می‌شود.