این ساختمان در کُنترا دِل کوارتیهره۱، و خانه - استودیوی اِتوره گاللو۲ تنها نمونههای کار اسکارپا در ویچنزا هستند و این تنها ساختمان بزرگ مسکونی بود که او، سالهای زیادی پس از طرحهای ناتمامش برای پادوا۳ و فلترِ۴ (۱۹۴۷ و ۱۹۴۹) ساخت. خود سفارش، ساختن بنایی با حجم بیش از ۵ هزار مترمکعب در پیرامون شهر قدیمی، بسیار قابلتوجه بود، حتی برای طراح باتجربه و کهنهکاری همچون اسکارپا (که در آن زمان نزدیک به هفتادسالگی بود). اما انعطافناپذیری و ناهماهنگی نقشه شهر و مقررات ساختمانی جاری از یک سو، و هدفهای بلندپروازانه کارفرما از سوی دیگر، روند طراحی را به مسئولیت خستهکنندهای تبدیل کرد که خود اسکارپا به تدریج از آن کنار گذاشته شد.
در سال ۱۹۷۴ جاکومو بورگو۵، مالک زمین، پیشنهاد کرد اسکارپا با استودیوی مهندسی فرانچسکو جیوتو۶ که طرحهای پیشین او را شورای شهر تأیید نکرده بود، کار کند. ساختمانی که اسکارپا طراحی کرد بیش از آنکه بر مرز جنوب شرقی زمین متمرکز شود، در عمق ساخته شد - در طرحهای ابتدایی حتی ساختمان باریکی را که در امتداد خیابان ساخته شده بود درنظر نگرفته بود۷، و چشمانداز به باغ را بدون مانع باقی گذاشته بود. با وجود این، ساختمان میباید خودش را با جبهه کُنترا دِل کوارتیهره به شهر عرضه کند، یک بازوی باریک به شکل T وارونه، و اینجاست که سهم نوآورانه اسکارپا در طرح کاملاً آشکار میشود.
حجم ساختمان چهار طبقه روی زمین (و یک بام دو شیب، بدون دید در کنار) از دیوار و ساختمان همسایه عقب نشسته، و روی چند جفت ستون بتنی با سرستونهایی غیرمعمول از کابل فلزی، و همسطح با تیرهای آهنی محکم قرمز رنگ بالا برده شده است. پنجرههای قدی به شکلی منظم روی نمای مرمرپوش صورتی رنگ (در حال حاضر سفید رنگ) چیده شدهاند، بین قرنیزهای افقی کاذب، و کف پنجرههای شیبدار هماهنگ با ضخامت کف، یا رو به بالکنهای کوچک سنگی با حفرههای هممرکز؛ که همچون قرنیزهای پنجرهها در کارگاه مورسلتو۸ در ونیز ساخته شدهاند. جدایی آشکار بین دیوارهای بیرونی و پنجرهها، در نتیجه شیب قرنیزها، ظاهر یک لفاف نازک را به ساختمان میدهد که تنها بخشی از آن به وسیله حفرههای منظم در تاج بنا کنار زده شده است.
راهکار نما در وجوه دیگر هم تکرار شده، و به ایده ترکیبی که پیشتر هم در طرح تئاتر کارلو فلیچه۹ در جنوا۱۰ (۱۹۶۳) دیده شده شکل میدهد، و با موفقیت شکلی و ساختاری کمتر در دفترهای کار ایتالیای نو۱۱ در فلورانس اجرا شد، که اسکارپا با ادواردو دتتی۱۲ در آن کار کرده بود (۷۲-۱۹۶۸). «حیاط خلوت» انعطافپذیر بتنی، همتراز با خیابان، سطح صاف نمای پشتی را زنده میکند و از نظر عملکردی ورودی ماشینها در سمت چپ را از ورودی پیادهها در سمت راست متمایز میکند. حیاط با آجرهای مشبک پرشده با گچ سفید فرش شده، مشابه آنچه پیشتر پیرامون بنای خدماتی روستایی۱۳ در ویلا پالاتزتو۱۴ به کار برده بود.
طرح اسکارپا که در استودیوی او در ویچنزا همراه با ماریستللا تونین۱۵ و در مرحله اجرا، با ساندرو بنیولی۱۶ تهیه شده بود، در سال ۱۹۷۵ تصویب شد. ساختوساز نُه ماه بعد آغاز شد، اما با درگذشت معمار ناتمام ماند و فرانچسکو جیوتو۱۷ آن را تکمیل کرد. نقشه یکی از آپارتمانها در طبقه بالا، متعلق به خانواده زوپی۱۸ که گوئیدو پیتروپولی۱۹ و پروسدوچیمو ترراسان۲۰ روی آن کار کرده بودند هم، با درگذشت معمار، و پس از او کارفرما، ناتمام ماند.
پانوشتها
- Contra'del Quartiere
- Ettore Gallo
- Padua
- Feltre
- Giacomo Borgo
- Francesco Guiotto
- Croset, Rovetta, 2000, p. 318.
- Morseletto
- Carlo Felice
- Genoa
- La Nuova Italia
- Edoardo Detti
- barchessa
- Villa II Palazzetto
- Maristella Tonin
- Sandro Bagnoli
- Francesco Guiotto
- Zoppi
- Guido Pietropoli
- Prosdocimo Terrasan








