تاجر پارچه ویتوریو بلوتو از اسکارپا خواست کل بنایی در تقاطع سالیزادا دل پیستور۱ و خیابان پرتی۲، در فاصله چند گام تا کلیسای سانتی آپوستولی۳ را نوسازی و تجهیز کند، به این منظور که به مغازه (طبقه همکف)، انبارها و دفترها (طبقه اول)، و سکونتگاهش (طبقههای دوم و سوم که با پلکان دومی به هم متصل میشدند) جا دهد. استحکام سازه به مهندس کارلو مسکیتو۴ واگذار شد، که اسکارپا از دوران آکادمیا۵ او را میشناخت.
در دهه ۱۹۶۰ این بنا تفکیک شد، گرچه عنصرهایی از اثر اسکارپا کماکان دستنخورده باقی مانده است: ورودی دوگانه، چاه پله۶ بزرگ، که از سطوح بلوکهای شیشهای آتریوم نور میگیرد، آپارتمان طبقه دوم، و دودکش مخروطی بزرگ۷ وارونه در نما.
دسترسی دوگانه، به منظور اینکه خانه و دفترهای تجاری مستقل از هم باشند، از خیابان فرعی کناری است که یک حجم نیماستوانهای از بلوکهای شیشهای از سطح طبقه اول بیرون جهیده و از طریق یک بریدگی در دیوار بیرونی، به نور فرصت میدهد به محوطه ورودی بتابد.
پرسپکتیو پلکان مارپیچ، که یادآور حفرههای حلزونی است، با جفتی دایره جا گرفته در سقف طبقه دوم به پایان میرسد. این خانه اکنون به دو آپارتمان تقسیم شده است، هر کدام در یک طبقه، اما ایده توزیع را کماکان میتوان فهمید، که پیرامون این پلکان، در جهت دایرهای پیوستهای میچرخد که کمابیش فقط با دیوارهای باربر مهار میشود. در محوطه نشیمن طبقه دوم، که به سه بخش تقسیم شده و یک اتاقنشیمن طولانی بر آن سلطه دارد، دیوارها، به واسطه قابهایی از فیبر که روی آنها شکلهای هندسی نقاشی شدهاند، پوشیده شدهاند، که مالکان کنونی قصد بازسازی آنها را دارند. اتاق مرکزی به واسطه «پنجرههای» بزرگ (که یکی از آنها اکنون با آیینه بسته شده است) و درهای کشویی با سوراخهای چشمی چهارگوش به اتاقهای کناری باز میشوند، در حالی که شیشهکاری غیرمتقارن دوجداره، از پنجره نیزهای۸ سه گانه گوتیک ایوانی پدید میآورد، که همچون پنجرههای معروفتر در تالار بزرگ کافوسکاری۹ (۱۹۵۷-۶۴) و گالری مجسمه در کاستل وکیو۱۰ (۱۹۵۷-۶۴) هستند. روزنههای سقفی و پنجرهها در فرورفتگیهای راهرو اصیل هستند، همینطور چراغهای «شیبدار۱۱» در اتاق ناهارخوری پیشین در کنارهها (اتصال الکتریکی برای چراغ روی میز مرکزی، که اکنون برداشته شده، هنوز هم در کف دیده میشود). وقتی پیشاروی آتشدان این اتاق میایستیم، احساس میکنیم، در «جعبه»ای هستیم، چنان که ساکن این خانه پی برده، چون هر چهار دیوار پیرامونی خانه را میتوان همزمان دید. این نمایش دیداری، به واسطه دو شیشه بزرگکننده۱۲، در لنگهدرهای مرتبطکننده به بخش خدماتی (دفتر، آشپزخانه، اتاقهای خدمتکاران)، مورد تأکید قرار میگیرند، و منظری نزدیک از آشپزخانه یا، اگر درها باز باشند، از تصاویر آویخته در اتاق عرضه میکنند.
نمایش دیداری دیگری نیز برقرار است، این بار گیجکننده۱۲، در جایگیری رادیاتورهای گرمایشی مقابل دیوارهای بلوک شیشهای در اتاقهای خدماتی (تا جایی که لوییچی گوتزاردی۱۳ شباهتهای قصد اسکارپا - دوشان را یادآوری میکند [گوتزاردی ۱۹۹۶])، یا گذاشتن دستگیرههای پلکان در انشعاب نامنتظرهای از تیرچههای نرده۱۴.
در بخش خدماتی، که دسترسی به پاگرد پلکان مارپیچ را از جایی که عمق کامل خانه تا طرف دیگر را میتوان دید، فراهم میکند سقفها با خطهای نارنجی مورب در این اواخر کشف شدهاند.
تغییراتی که پس از تقسیم بنا در طبقه دوم انجام شده (که عمدتاً به کاربردهای متفاوت یک اتاق، نوسازی نسبی حمامها و جابهجا کردن مبلمان ساخت نجاری کاپوویلا۱۵) مربوط میشود، کیفیت فضایی اتاقها یا هدفهای اصلی طراحی اسکارپا را مخدوش نکرده است.
پانوشتها
- Salizada del Pistor
- Preti
- Santi Apostoli
- Carlo Maschietto
- Accademia
- stairwell
- truncated
- lancet window
- Ca Foscari
- Castelvecchio
- rake
- disorienting
- Luigi Guzzardi
- banister post
- Capovilla








