زمانی که کارلو اسکارپا روی سایتهای مهمی، نخستین و برجستهترین آنها، مجموعه یادمانی بریون۱، کار میکرد، کارفرمای ونیزی، کارلو اوتولنگی به توصیه دوستش جوزپه ماتزاریول۲، در سال ۱۹۷۴ سفارش طراحی خانهای برای پسرش در باردولینو را به او داد. طی ۴۰ سال کار حرفهای اسکارپا، به ندرت طراحی خانه تکخانواری مجزا به او پیشنهاد شده بود (نقشه برای خانههای زوپاس۳ و وریتی۴، و بخش الحاقی به خانه دِ بندتی- بونایوتو۵)، هرچند طرح این خانه هم عمدتاً به خاطر توپوگرافی کوهستانی و موانع برنامهریزی شهری محدودیتهایی داشت.
ساختمان قرار بود روی یک بستر شیبدار ۷/۶۰۰ مترمربعی بنا شود که با یک خانه روستایی قدیمی و زمین کشاورزی، عمدتاً تاکستان اشغال شده بود، با چشماندازهای خیرهکنندهای به دریاچه گاردا۶. مقررات اجازه ساختمانی با تنها یک طبقه بالاتر از سطح زمین را میداد، با حجم ۴۴۵ مترمکعب، که فاصله آن از مرز کمتر از ده متر نباشد (توماسی۷، ۱۹۷۹، صفحه ۶۶).
گسترش طرح، از طریق انطباق تدریجی عناصر منفرد و روابط بین آنها، از ایده حجمی و مفهومی اولیه اسکارپا دور نبود، ساختمانی به ظاهر معمولی، (زانچتین، ۲۰۰۰، صفحه ۴۰۱) یک حضور اندامواره که خودبهخود فاصله بین ابعاد خانگی و عظیم را از بین میبرد (توماسی ۱۹۷۹، صفحه ۶۶).
بخش شمالی ساختمان که به موازات دیوار پشتیبان کناری است یک پیادهراه میانی ایجاد میکند که پهن میشود و دو تورفتگی انحنادار روباز در کنار پنجرههای خانه به وجود میآورد. در این نما، خانه در راستای یک خط مورب، متناسب با شیب زمین گسترده میشود. سازه بر نُه ستون به قطر ۸۸ سانتیمتر استوار شده (هفت ستون در نسخه اول نقشه، هشت ستون در نسخه دوم) با چیدمانی آزادانهتر از ستونهای خانه وریتی که روی شبکهای چهارگوش قرار دارند، و در امتداد یک خط چندتکه که پیرامون محوطه نشیمن، و ورودی به باغ را مشخص میکند. این تکیهگاهها، همراه با صفحههایی مدور از بتن، که در میان استوانههایی از سنگ پرون۸ و ترانی۹ قرار دارند، تنها ایدههای تکنیکی ساختمانی جدید هستند که در باردولینو آزمایش شدهاند (توماسی، ۲۰۰۰، صفحه ۴۰۹)، دلیل دیگری بر انرژی و سرزندگی خلاقانه اسکارپا که آن زمان هفتاد ساله شده بود.
یک عنصر اساسی دیگر طرح، بام آن است، که ارتباط مستقیمی با ابداع تراس بوسینارو۱۰ دارد: از تراز بالایی خاکریز که راه دسترسی به جاده است، به موازات کف خانه، و به وسیله همجواری سطوح چندوجهی با شیبهای مختلف، پایین میآید. این سطحِ در دسترس تراسی «طبیعی» ایجاد میکند که مشرف به محوطه است و چشماندازی فراهم میکند که اگر نبود، فضای داخلی خانه از آن محروم میشد.
تقسیم سطح پوشش بام به بخشهای کوچک، در سقف هم بازتاب یافته که امروز با گچ براق سیاه اندود شده، به توصیه جوزپه توماسی۱۱، که از ابتدا روی طرح کار کرده بود و با موافقت آلبرتو اوتولنگی، هنوز مسئول تکمیل و نگهداری ساختمان است.
اتاقهای اصلی پیرامون دو حجم چیده شدهاند، قفسه کتاب - آتشدان، و استوانه شامل حمام اصلی مرمرپوش، که هر دو پس از درگذشت معمار به وسیله دوستش اوجنیو دِ لوئیجی۱۲ با اندود گچ و دوغاب آهک آبدیده سفید شدهاند. یک سنگفرش پیوسته از سنگریزههای سیمانی با تکههای سفالی گنجانده شده در آن، بازیافتی از آجرهای قدیمی که ترکبرداشتنشان اجتنابناپذیر است، فضا را حتی در ارتفاعهای متفاوت، یکپارچه میکند.
از بسیاری جنبهها، خانه اوتولنگی که پس از مرگ معمار تکمیل شده، حاصل گرد آمدن موفقیتآمیز یک کارفرمای فهیم و یک جفت دانشجو است، توماسی و همکارش گوییدو پیتروپولی۱۳ توانستند بین آنچه میتوانست مطابق با هدفهای آشکار استادشان به دست آید، ضمن پذیرفتن محدودیتهای تحمیلی به واسطه فقدان نظارت اجرایی او، و اینکه تا چه میزان میبایست بدون داشتن هیچ گونه نشانه گرافیکی، خودمختارانه طراحی کنند، تمایز قائل شوند (برای توضیح جامع و به روز مسئولیتها: توماسی ۱۹۹۸ - ۲۰۰۰)
پانوشتها
- Brion
- Giuseppe Mazzariol
- Zoppas
- Veritti
- De Benedetti – Bonaiuto
- Lake Garda
- Tommasi
- Prun
- Trani
- Businaro terrace
- Giuseppe Tommasi
- Eugenio De Luigi
- Guido Pietropoli








