پلتفرم صورتی، اصفهان

مواجهه با یک انبار متروکه هفده مترمربعی و پنجاه و پنج مترمکعبی باقیمانده از بناهای دوران پهلوی اول که در بدنه گذر چهارباغ بالا به جا مانده بود. (خیابان چهارباغ بالا، خیابانی در امتداد چهارباغ‌عباسی از سی‌و‌سه‌پل تا باغ‌های هزارجریب بوده؛ و ساختمان‌سازی در آن از زمان پهلوی اول آغاز شده.) با در نظر داشتن اینکه حفظ و بهبود یک ساختمان پایدارتر از تخریب و ساخت مجدد است، از ابتدا مداخله خودمان را فرصتی برای بررسی امکان توانبخشی در نظر گرفتیم تا ببینیم چگونه می‌توانیم هم کالبد و روح بنای قدیمی را حفظ کنیم و هم معماری معاصر خودمان را برای رفع نیازهای امروز و با استفاده از پتانسیل‌های بنا در آن جای دهیم و این دو را در تضاد و تکامل با هم به گفت‌وگو بنشانیم.

با توجه به سابقه سونامی تخریب کارخانه‌های میراث صنعتی چهارباغ بالا با هدف تفکیک و توسعه ساختمانی آن‌ها طی سال‌های گذشته و باقی ماندن تنها کارخانه ریسباف از دورانی که اصفهان منچستر ایران خوانده می‌شد، چگونه می‌توان به نمونه‌ای برای بازگرداندن این فضاهای ازدست‌رفته به چرخه حیات، به شکلی که سازگار با شرایط امروز باشد و بتواند تأثیر فراتر از خود به جای گذارد، رسید؟

برای رسیدن به این اهداف، ابتدا پتانسیل‌های بنا از جمله ارتفاع بلند و طاقچه‌ها را شناسایی کردیم و با توجه به برنامه تصمیم گرفتیم یک جعبه سرباز صورتی‌رنگ را به شکلی بسیار تمیز، بسیار صاف و بسیار نازک درون حجم قدیم که بسیار کهنه، بسیار سخت و بسیار سنگین است قرار دهیم. هر دو در نهایت خام بودن و بدون آنکه آن‌ها را با هم مخلوط کنیم. مانند جوانی که به گذشته نگاه می‌کند و برعکس.

به این ترتیب، با حفظ شرایط موجود بنا، یک دیواره با ورق فلزی تا ارتفاع خط بالای طاقچه‌ها قرار دادیم تا ضمن استفاده از قابلیت نازک بودن آن، خاصیت آهن‌ربایی برای نصب آبژه‌ها نیز داشته باشد.

این دیواره قسمت آبدارخانه، سرویس بهداشتی، حمام، انبار و در ورودی را تعریف می‌کند.

با نردبامی به فضای خواب (روی سقف آبدارخانه و سرویس بهداشتی) دسترسی دارد.

برای رسیدن به انعطاف‌پذیری بیشتر، چراغ‌ها — با قابلیت جابه‌جایی، تنظیم جهت و نصب روی ضخامت ورق دیوار — طراحی و ساخته شد.

میز با پایه‌های متحرک و امکان تغییر ارتفاع طراحی شد، که با برداشتن صفحه رویی آن قابل استفاده جداگانه به‌عنوان میزهای کوچک نیز هست.