خانه ایتالو رومانللی «پادزهری پیراسته در برابر خانه مقوایی» را (به نقل از سخنرانی فرانک لوید رایت در دانشگاه پرینستون سال ۱۹۳۰ درباره خانه مقوایی، در کتاب معماری و دموکراسی، پلینیو پیریللی۱، رم، ۲۰۰۴، از صفحه ۱۲۸ تا ۱۵۶، به طور خاص در صفحه ۱۳۳) همچون خانه وریتی۲، انجلو مسیری۳ در سال ۱۹۵۲ طراحی کرده بود. او در ماه ژوئن همان سال در سفری به امریکا که قرار دیداری هم با رایت داشت، درگذشت، آن زمان پوسته بنا تقریباً کامل شده بود. از اسکارپا که با پروژه آشنا بود، خواسته شد با همکاری برونو موراسوتی۴ (متولد ۱۹۲۰) کار را تکمیل کند، او بین سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ چند ماه در استودیوی فرانک لوید رایت کار کرده بود و مجموعهای غنی از عکسهای کارهای او گرد آورده بود.
مشخصه ساختمان، توالی ستونهایی چهارگوش، و در دو ارتفاع از آجر گچاندود است. در جنوب و غرب خانه این ستونها با ارتفاع نیمه تا باغ ادامه مییابند و تکیهگاه یک آلاچیق از بتن مسلح میشوند.
یک سازه افقی توپر از بتن مسلح که به تدریج از سایبان ورودی به کف و تراس در طبقه اول تغییر شکل میدهد، در مقابل این دیوارها جا داده شده است. پنجرههایی که اسکارپا طراحی کرد، چنان که برونو موراسوتی در پژوهشی در فوریه ۲۰۰۶ توصیف کرد، فوقالعاده کارآمدند. آنها با تقویت پیوستگی این عنصر، دیواره پیشآمدگی روی اتاق نشیمن را در معرض دید از بیرون میگذارند.
اسکارپا سایبان بزرگ را هم، با دو ردیف کاج در کنارههایش، با حفرههای بزرگ چهارگوش طراحی کرد که حالت سوسوی نامنظمی روی سطح زیرین به وجود میآورد و تکههایی از آسمان را برای آنها که از پایین نگاه میکنند برش میدهد. نازککاری، شامل کف از چوب ماهون، دیوارها و درها از چوب گردو، سقفها از توفال صنوبر در طبقه اول، که کاملاً به وسیله مالکان فعلی حفظ شدهاند، احتمالاً انتخاب افراد مختلف است، در حالی که اندودِگچِ مالهکشیده درخشان برخی از دیوارهای اتاقنشیمن و اتاقخواب شاید ایده اسکارپا، و مبلمان اتاقنشیمن مربوط به موراسوتی باشد.
پانوشتها
- Plinio Perilli
- Veritti House
- Angelo Masieri
- Bruno Morassutti








