سارا کلانترى، رضا صیادیان

رویکرد. خانه بخش مهمى از فرهنگ و تمدن کهن ایرانى است، که در پیوندى پایدار و همیشگى با طبیعت، نشاط و سرزندگى را براى ساکنان فراهم مى‌کند. به عبارت دیگر خانه در مفهوم کهن ترکیبى از بنا و باغ است، که آدمى را در دل خود و درون طبیعت جاى مى‌دهد. فضایى انسانى که تمامى احساسات آدمى را درگیر مى‌کند.

طبیعت و پایدارى. در ساخت این بنا به طور کامل از مواد و مصالح بومى و سازگار با طبیعت و همین‌طور مصالح بازمانده از تخریب بناى قبلى استفاده شده است. چوب‌هاى راه آهن که پس از ۴۰ سال استفاده کنار گذاشته شده بودند، مجدداً پرداخت و در کف حیاط استفاده شدند. آجرهاى باقى‌مانده از تخریب، پس از شستشو و پرداخت در کف و دیوار باغ مورد استفاده قرار گرفتند.

نماى رو به خیابان پویا و متحرک است، و توسط ساکنان آپارتمان تغییر مى‌کند. دو پوسته بودن نماى رو به خیابان از تبادل حرارت داخل و خارج جلوگیرى مى‌کند. پوسته بیرونى از جنس چوب است، که قابل کنترل است و باز و بسته مى‌شود تا میزان نور و سایه دلخواه را تأمین کند. پوسته دوم پرده‌اى شیشه‌اى از پنجره‌هاى دو جداره سرتاسرى است که با تأکید بر شفافیت، مرزى ظریف میان داخل و خارج به‌وجود مى‌آورد. میزان باز و بسته بودن لایه دوم تابعى از نیاز ساکنان خانه به نور، حریم و دید است.

پشت نماى خیابان، حیاط درونى با استخر و کاشت درختان آلبالو پاره‌اى از باغ ایرانى از‌دست‌رفته را در دل آپارتمان تهرانى بازمى‌گرداند. هر واحد در پشت به این حیاط و در جلو به نماى لتکشى خیابان باز مى‌شود — ساکنان روزانه انتخاب مى‌کنند کجا را باز و کجا را بسته کنند.