وضعیت تحصیلات دانشگاهی اسکارپا به او اجازه نمیداد عضو رسمی انجمن معماران شود و از میانه دهه ۱۹۵۰ به خاطر ریاکاری حرفهای بارها از او شکایت شد. جدا از ماهیت پریشانکننده و عجیب و غریب اتهامها، از برکت همین حضور در دادگاه بود که وکیل دعاوی، لوئیجی اسکاتورین، سفارش ساخت این خانه - استودیو را به او داد. کارفرما یک ملک بزرگ (حدود ۲۵۰ مترمربع) در طبقه بالای یک بنای قرن هجدهمی در قلب ونیز خریده بود، و درآغاز دهه ۱۹۶۰ از اسکارپا خواست برایش یک خانه و استودیوی به هم پیوسته، اما مستقل برای سکونت و کارش، در آن طراحی کند. فضای عمیق چهارگوش، که در اصل طبقه خدماتی عمارت اشرافی بوده، سه وجه باز و بدون مانع دارد و ویژگی آن سقفهای کوتاه، تفاوت در بلندی و پنجرههای کمابیش کوچک، اما با چشماندازهایی فوقالعاده به شهر است. دیوارهای باربر با چینش ضربدری، فضا را به سه محوطه پشت سر هم تقسیم میکنند. معمار دیوارهای جداکننده آنها را برداشت و آنها را به ترتیب به عنوان استودیو، محوطه نشیمن و اتاقهای خواب طراحی کرد. چندپارگی شدیدِ دو محوطه انتهایی با ماهیت یکپارچه فضای میانی جبران شده که با کفپوش سفالیرنگ و به ویژه مصالح چندرنگ سقف کاملاً شاخص شده است. یک یا چند رنگمایه مختلف آن، قرمز اُخرایی، آجری و خاکستری با تابش نور در زمانهای مختلف روز چشمگیرتر میشوند.
اسکارپا یک مسیر مشاهده هم از یک انتهای فضای طراحیشده به انتهای دیگر آن ایجاد کرد، همان طور که از نخستین طرحهای مسکونیاش این کار را کرده بود. این مسیرهای طولی از یک پاگرد، از طریق راهروی ورودی به آپارتمان، اتاقنشیمن، و آن سوی درِ ورود به اتاقخوابها امتداد مییابند؛ و از استودیو، از میان اتاقنشیمن تا اتاقخواب اصلی، و همین طور به بیرون، از طریق پنجرهای که مختص آن طراحی شده، کشیده میشوند.
فضا با یک دیوار چند بخشی از چوب و شیشه با اندود گچ قرمز تقسیم شده که از پاگرد اشتراکی امتداد مییابد تا در خدمت استودیو و آپارتمان به طور جداگانه باشد. دسترسی به خانه از طریق استودیو، از میان رشتهای از درهای دولایه مستقل از محوطه کار است، که درِ خاص خودش را دارد، و از نظر دیداری ورودی قابلعبورتری است. دفتر کار وکیل، که دسترسی به آن هم از طریق یک در دولایه است، با تختهبندی و قابهای دیواری از چوب گردوی برزیلی۱ تجهیز شده که اسکارپا برای دفترکار پیشین او ساخته بود (۱۹۵۵). نور از میان پنجرههای کوچکی وارد میشود که یکی از آنها پَخخورده است، و بازتابهای متغیری روی سقف گچکاری براق قهوهای، که بعدها در خانه اتولنگی۲ نیز تکرار می شود، ایجاد میکند.
درخواست کارفرما برای به نمایش گذاشتن برخی از اشیای خانوادگی، از جمله بخاری کاشیپوش و یک مجموعه وسایل مسین آشپزخانه، بهانهای شد برای برخی راهکارهای معمارانه، مثل دیوار/ قفسهای در لبه اتاقنشیمن و درهایی با باریکههای شیشهکاری. عنصر بازیگوشانه در این آپارتمان هم فراموش نشده: یک گنجه لباس- پلکان، با دو سکو با ابعاد کف پله، به پلکان مارپیچی تراس بام میرسد و به عنوان انبار برای اتاقخوابها استفاده میشود. اسکارپا طیف وسیعی از درها را هم برپا کرد، که کمابیش قابلتشخیصاند اما همیشه به عملکرد خاصی پاسخ میدهند، همه نسبتاً باریکاند و تا سقف امتداد دارند.
منظرههای شهر، مثل تابلوی نقاشی، قاب گرفته شدهاند، با قابهای سهتکهای همتراز با بیرون، و باهم یک مسیر دیداری را مشخص میکنند که به یک پایان به یادماندنی در نورگیر بالای فضای استوانهای میرسد که به تراس بام منتهی میشود.
بهرغم طرح متفاوتش از نظر فضایی و پراکندگی، خانه اسکاتورین در بسیاری از جزئیات اجرایی با خانه کمابیش معاصرش، متعلق به همکارش اتوره گاللو۳، اشتراک دارد.
در ویچنزا در یک بنای تاریخی نیز: گرد کردن لبه دیوارها، اتصال آنها با کف و سقف، روکار آهکی یا گچی دیوارها، قاب چندلایه پنجرهها و پنجرههای کوچک بالای در، انواع خاصی از دستگیره یا چراغ، در بسیاری از طرحهای همان سال، حتی غیرمسکونی، به کار گرفته شدهاند.
پانوشتها
- Ladies and gentlemen, please be seated
- Ottolenghi house
- Ettore Gallo








