بحث هیئت داوران

فرانکو میکوچی: این پروژه زبان هنری بسیار قوی دارد و بدنه آن تقریبا به یک اثر هنری تبدیل شده و به همین دلیل شاید برای کاربری دیگری مثلا گالری یا موضوع هنری دیگری مناسب‌تر می‌بود.

کامران افشارنادری: این پروژه مشابه پروژه ساختمان ۹۳ تهرانپارس با ایجاد فرورفتگی‌ها، نمای دوبعدی را به یک نمای سه‌بعدی تبدیل کرده. ایجاد برجستگی در نما باعث شکار نور می‌شود و با آب و هوا و اقلیم ایران سازگار است. خوشبختانه این کیفیت در داخل ساختمان هم دیده می‌شود و در مقایسه با کارهای دیگر، از انسجام بیشتری بین نما و فضای داخلی برخوردار است.

حسین شیخ زین‌الدین: من این کار را می‌پسندم، ولی می‌ترسم که پروژه در هوای آلوده تهران زود پیر شود. به نظر می‌رسد راه‌حلی برای تمیز کردن برجستگی‌ها و فرورفتگی‌های نما نباشد و در اثر آلودگی هوای تهران خیلی زود خاصیت هنری خود را از دست بدهد.

رضا دانشمیر: مهم‌ترین مشخصه پروژه سازمان‌دهی حجمی آن در سایت است. جدا شدن از یک ضلع (سمت جنوب) و فاصله گرفتن از آن، مهم‌ترین دستاورد پروژه است و بقیه خواص فضایی آن هم نتیجه این سازمان‌دهی است.