اسکارپا به واسطه شاگردش انجلو مسیری۱ (زاده اودین، ۱۹۲۱، درگذشت در بدفورد، پنسیلوانیا، ۱۹۵۲) با محوطه فریولی۲ آشنا شد، که در آنجا با هم روی چند پروژه کار کردند، از جمله خانه جیاکوموتزی۳ و آرامگاه وریتی در اودین، و خانه بورتولوتو۴ در چروینیانو۵ در فریولی. زمانی که مسیری از دنیا رفت، اسکارپا تکمیل کارهای در حال ساخت او را به عهده گرفت - خانه رومانللی۶ - و همچون این مورد، سفارشهایی دریافت کرد که احتمالاً قرار بود به معمار بومی جوان و خوشآتیه پیشنهاد شود.
درخواستکننده، لوچیانو وریتی۷ با کارلو اسکارپا در زمان ساختن آرامگاه خانوادگی که مسیری سال ۱۹۵۱ به او سفارش داده بود، آشنا شده بود (لوچیانو و انجلو نوه عمو بودند)، و سال ۱۹۵۵ از او خواست خانهای برایش بسازد. این تنها خانه تکخانواری کاملاً نو بود که اسکارپا از ابتدای کار حرفهایش ساخته بود، و این روال ادامه داشت تا بیش از بیست سال بعد که خانه اوتولنگی۸ را ساخت (۱۹۷۴- ۱۹۷۸). خانه، در فاصله کمی از مرکز شهر روی قطعه زمینی چهارگوش ساخته شد (۲۷ در ۵۰ متر) که از جاده عقب نشسته و دسترسی به آن از یک مسیر فرعی بود. پهنای کم زمین ایده یک حجم استوانهای را مطرح کرد - دو استوانه به عنوان امکان نخست و یک استوانه به عنوان راهحل نهایی - که مانع ایجاد فضاهای بهجامانده بین ساختمان و دیوارهای جداکننده میشد و دسترسی روانتری به باغ فراهم میکرد. خانه چهار تراز دارد - زیرزمین، همکف مرتفع و طبقه اول (به ترتیب محوطههای نشیمن و اتاقهای خواب)، و زیرشیروانی کوچک - و رو به جنوب، مشرف به برکهای است که فرم دایرهوار ساختمان را تکمیل میکند. یک باغ زمستانی رو به غرب گسترده شده، به سوی بخش طویلتر زمین، در حجم کوتاهتری که پیشانی جنوبی آن بازتابی از پیشآمدگی شیشهپوش اتاقنشیمن است.
فضاهای بیرونی و درونی پیرامون سیزده ستون تکیهگاه سهگوش چیده شدهاند، (بلندترین وجه ۹۰ سانتیمتر) که با نظر مشورتی مهندس انجلو مورللی۹ (بتینی۱۰ ۱۹۶۰) طراحی شدهاند. اینها پیوستگی با دیگر خانه «آمریکایی» - خانه رومانللی در نزدیکی- را نشان میدهند و پیشنمای شگفتانگیزی از طرح ساختاری و پراکندگی خانه اوتولنگی هستند.
این منشورها که حاصل روی هم قرار دادن عناصر پیشساخته بتنیاند که معمار طراحی کرده، هم نیازهای ساکن را برمیآورند و هم گویای ساختماناند، و پاسخی هستند به ستونهای کاذب آجر گچپوش خانه مجاور، کار ریموندو دَ رونکو۱۱ (۱۹۱۱). بدون چشمپوشی از پیچیدگی فرمی برخی از راهحلها - «سادگی... میتواند به نحوی دلپذیر اغراقآمیز باشد در عین حال آن کلیت را از همیشه سبکتر کند» (سخنرانی فرانک لوید رایت، خانه مقوایی، در دانشگاه پرینستون سال ۱۹۳۰، در کتاب معماری و دموکراسی، پلینیو پریللی۱۲ رم، ۲۰۰۴، صفحههای ۱۲۸-۵۶ بهخصوص صفحه ۱۵۶) - عناصر سازهای و عملکردی - حجم استوانهای پلکان مارپیچ، گلدانهای بخاری دیواری - به نحوی آشکار، به روش ریتولد۱۳ به طرف بیرون به نمایش گذاشته شدهاند.
چینش دیوارهای ثابت و متحرک، و اثاثیه دیگر از چوب صنوبر و ماهون بین پایههای عمودی، به نمایش روابط ظریف فضایی و احساسی که اسکارپا از زمان نخستین طرحهای مسکونیاش اجرا میکرد کمک میکند. این نمایش در بالا هم آشکار بود، به واسطه فضاهایی که در اصل کاملاً باز بودند اما اکنون با پنجرهها بسته شدهاند. اینها را فدریکو مارکونی۱۴، معمار، طراحی کرده بود که در سایت با اسکارپا همکاری میکرد، و در همان کارگاهی ساخته شدند که اسکارپا به آن سفارش میداد، کارگاه نجاری مایرو در پرادامانو۱۵، بنا بر گفته پروفسور وریتی در سال ۲۰۰۶.
نرمش و انعطافپذیری محوطه نشیمن را پیوستگی کف سفالی بیلعاب، اندود آهکی نیمهشفاف سقفها و دیوارها (که اکنون نوسازی شدهاند) و سقف کاذب بلند و باریک و سبز اتاقغذاخوری، که طرح آن یادآور سایبان باغ تندیسها در دوسالانه ونیز است (۱۹۵۱) تقویت میکند. با وجود چیدمان درونگرای حجمها، روابط بصری با بیرون به همان اندازه اهمیت دارند (فقط با پنجرههای جدید اندکی تغییر کردهاند): دید از اتاقنشیمن به آب، از طریق پنجرهای دوتکه از چوب صنوبر که میتواند کاملاً، اما نه به آسانی، باز شود؛ دید به باغ زمستانی، از طریق پنجرههایی در اصل از بتن؛ و قاببندی عناصر طبیعی به وسیله روزنههای کوچک پخدار در آشپزخانه.
پانوشتها
- Angelo Masieri
- Friuli
- Giacomuzzi
- Bortolotto
- Cervignano
- Romanelli
- Luciano Veritti
- Ottolenghi
- Angelo Morelli
- Bettini
- Raimondo d’Aronco
- Plinio Perilli
- Rietveld
- Federico Marconi
- Maiero of Pradamano








