ویلانیا، تهران

ویلانیا محصول تلاشی برای بازسازی، مقاوم‌سازی، مرمت و بازتعریفِ فضایی ساختمانی قدیمی و طرحِ خانه‌ای برای زندگی و کارِ یک هنرمند تجسمی در مرکز شهر تهران است.

بنای اولیه یکی از هشت خانه‌ای است که در اوایل دهه سی توسط بانک ساختمانی به منظور تمرین روش‌های ساخت و طراحی مسکن ارزان‌قیمت در حاشیه شمالی شهر ساخته شده است. روایت‌های مکتوب از تجربیات ساکنان و مهندسان در سال‌های نخست، گواهی بر این ممارست کالبدی و فرهنگی است که دستمایه‌ای بر تصمیمات اخیر طراحی و کنکاش برای بسط تخیل‌های نو در احیای دوباره زندگی در کالبدهای قدیمی شهری می‌شود.

ساماندهی فضایی جدید خانه، با معرفی پله‌ها و راهروها، به هدف خلق ارتباطی پیوسته بین مجموعه‌های مجزا شامل فضای خصوصی، فضای زندگی، فضای کار و جلسه و فضای کارگاه انجام شده است. این عناصر ارتباطی جدید، به تولید سلسله‌مراتبِ رابطه میان کوچه و فضای عمومی با فضاهای داخلی می‌انجامد و همچنین به شکل‌گیری حیاط مرکزیِ جدیدی منتهی می‌شود که به عنوان هسته خانه، امکانِ کارکردِ توأمانِ زندگی خصوصی، حرفه‌ای و اجتماعی را فراهم آورده است.

مرمت کالبد در احترام به اهمیت بنا در روایتِ معماری مدرن و خاطره جمعی ساکنان محله معنا پیدا می‌کند و مقاوم‌سازی بنا با حداقل تأثیر بصری در ادامه این روند فکری است.

مجموعه الحاقات جدید به ساختمان شامل پله، پل ارتباطی، بام، ورودی، راهروی ارتباطی و همچنین درها و پنجره‌های داخلی و خارجی و سازه باغ‌بام است. برای این الحاقات زبان بصری منسجمی استفاده شده که با ارجاعاتی تاریخی همراه است و تلاش می‌کند خود را از کالبد آجری ساختمان متمایز کند.

معرفی عایق‌های حرارتی، مدیریت نور آفتاب و استفاده بهتر از کالبد ساختمان به کاهش مصرف انرژی ساختمان کمک کرده است و باغ‌بام در ارتباط تنگاتنگ بصری و صوتی با کوچه، به حیاطی معلق در میانه شهر تبدیل شده است.