خانه ساوینا۱ زنتنر، بیوه مسیری۲، تنها عمارتی است که اسکارپا بیرون از ایتالیا ساخت. همچون دیگر بناهایش، نه تنها مسکونیها، کار او بازتابدهنده رابطه نزدیک بین طراح و سفارشدهنده است. در این مورد حالوهوای پرشور فرهنگی زوریخ در دهه ۱۹۶۰ و بهخصوص حضور «هنرمندان و موسیقیدانهایی که با زنتنر در خانه بودند» هم او را به سر شوق آورد.۳ (کورت فورستر، پژوهش درباره کارلو اسکارپا، ۲۰۰۲-۲۰۰۰، ونیز ۲۰۰۴، صفحه ۲۳-۱۳ بهخصوص صفحه ۱۶).
مقررات ساختمانی الزام میکرد که حجم خانه موجود (مربوط به دهه ۱۹۱۰) حفظ شود، بهویژه سه نمایی که از جاده دیده میشد. اسکارپا خود را محدود به تغییر شکل نمای خیابان و پهلوها کرد، جایی که با حفظ موقعیت برخی از بازشوها، نمای رو به باغ را کامل بازطراحی کرد. از این رو، پوسته عمومی و عرصه خصوصی کاملاً با هم متفاوتاند. اولی در محدوده خطهای برنزی در امتداد لبهها حفظ شده، و اینها، همراه با پنجرههایی که از دیوار عقب نشستهاند، همان تأثیر «غیرساختی۴» کاخ استوکلت۵ اثر جوزف هوفمان۶ (بروکسل، ۱۰-۱۹۰۵) را به جا میگذارند. برج بالابر از بتن مسلح به نما متصل شده و در بالا در حفره عریضی «تحلیل میرود»، با یک تورفتگی ژرف و عمودی در دیوار، پوشیده با موزاییکهایی که امروز از لابهلای برگهای پیچکها بیرون زدهاند. اما در طرف مقابل، منطق ساختاری که اسکارپا بر اساس آن حجمهای جدید بتنی را تقسیم کرده، به همان وضوح خانههای فریولی۷ دهه ۱۹۵۰ به نمایش درآمده است و سازگاری آشکاری بین بیرون و درون فراهم میکند.
شیب زمین تفاوتی به اندازه یک طبقه کامل بین سطح خیابان و پشت ساختمان ایجاد میکند. بخش نشیمن همه تراز ورودی را به خود اختصاص داده و طبقه پایین همنشین باغ است، در حالی که اتاقخوابها در طبقه بالا هستند. اتاقهای بخش نشیمن به سمت جنوب به تدریج هوادارتر میشوند، جایی که دید از نشیمن پایین و باغ حس عالی فضایی ایجاد میکند. پیوستگی جالبی در سنگفرشی از ماسه سنگ کوارتزی ویپیتنو۸ بین اتاقنشیمن و محوطه بیرون زیر سایبان وجود دارد. بخش نشیمن بالایی کمابیش با سقف روکار گچی روشن براق، کارِ اوجنیو دِ لوئیجی۹ و پارکت دو رنگ از چوب تیره و روشن۱۰ یکپارچه شده است.
اسکارپا بخشی از مبلمان خانه زوج زنتنر را هم طراحی کرد، از جمله یک بار متحرک که در اتاقنشیمن بالا به عنوان محور کارکردی هم عمل میکند، یک میز غذاخوری نفیس با قاب برنزی و رویهای از چوب آبنوس و آبنوس سیاه۱۱ و انواع مرمر (پیشدرآمد میز دوژه۱۲ اسکارپا که از سال ۱۹۶۸ در مقیاس صنعتی ساخته شد)، برخی قفسهها با مغزی مرمر گرد، و مجموعهای از قفسههای مشبک و میز باغ با کاشیهای موزاییک که یادآور مغزیها در بنایی با بتن است.
او چراغهای سقف و دیوار را هم طراحی کرد، همچنین درها و پنجرههای بیرون (از چوب بلوط رنگ برده و سوختهشده، آهن و برنز) و آنهایی که داخل خانه هستند، از جمله درِ چوبی و شیشهای در پایین پلههایی که به اتاقهای خواب منتهی میشود (با پلههایی از سنگ کلازتو۱۳) و درِ اتاق غذاخوری از چوب، پارچه و شیشه.
پانوشتها
- Savina
- Masieri
- Kurt W.Forster and Paola Marini, Studio su Carlo Scarpa 2000 – 2002, venice, 2004, pp. 13 -23, inparticular, p. 16
- atectonic
- Palais Stoclet
- Josef Hoffmann
- Friuli
- Vipiteno
- Eugenio De Luigi
- wenge and Tanzanian wood
- palisander
- Doge table
- Clauzetto stone








