۱۳۸۲

مهدی علیزاده (متولد ۱۳۱۴) یکی از برجسته‌ترین معماران ایران است که طراحی برخی از نمادین‌ترین ساختمان‌های عمومی و نهادی کشور را بر عهده داشته است. وی فارغ‌التحصیل رشته معماری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بوده و در طول بیش از چهار دهه فعالیت حرفه‌ای، آثار درخشانی خلق کرده است. از جمله پروژه‌های شاخص او می‌توان به هتل لاله (هتل بین‌المللی سابق تهران)، یکی از شناخته‌شده‌ترین بناهای مدرن تهران؛ مرکز آموزش مدیریت ایران (دانشگاه امام صادق کنونی)؛ دانشگاه شهید باهنر کرمان؛ مجموعه ورزشی آرارات؛ دفتر مرکزی گروه صنعتی بهشهر؛ و سالن همایش‌های بانک توسعه صادرات اشاره کرد. علیزاده همچنین به عنوان رهبر فنی در شرکت مهندسان مشاور اوه آروپ و شرکا در لندن فعالیت داشته و تخصص مهندسی سازه بین‌المللی را به فعالیت حرفه‌ای خود افزوده است. وی در هیئت داوران دومین و سومین دوره جایزه بزرگ معمار (۱۳۸۱–۱۳۸۲) حضور داشت و در کنار برنده جایزه پریتزکر فومیهیکو ماکی و رئیس مدرسه معماری AA محسن مصطفوی، بهترین آثار معماری معاصر ایران را ارزیابی کرد.

دبیر

محسن میرحیدر (متولد ۱۳۱۷ همدان) از برجسته‌ترین معماران ایران و بنیان‌گذار و رئیس هیئت‌مدیره شرکت مهندسان مشاور پیرراز است. او دانش‌آموخته دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته شهرسازی و طراحی شهری در مدرسه معماری AA لندن گذرانده است. در آغاز فعالیت حرفه‌ای در دفاتر BBPR در میلان و مارسل بروئر در نیویورک کار کرد و پس از بازگشت به ایران، به تدریس در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پرداخت. از پروژه‌های شاخص او می‌توان به کتابخانه ملی ایران در تهران (طراحی ۱۳۷۴–۱۳۷۷، ساخت ۱۳۷۵–۱۳۸۳، نامزد جایزه آقاخان ۲۰۰۷)، طرح توسعه حرم حضرت معصومه (س) در قم (۱۳۷۸–۱۳۸۴، ۵۳٬۹۳۷ مترمربع)، تالار اجلاس سران اسلامی، کارخانه چاپ اسکناس بانک مرکزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان و سینما ریولی (صحرا) تهران اشاره کرد. در سال ۱۳۸۰ به‌عنوان عضو هیئت داوران نخستین دوره جایزه بزرگ معمار در داوری بهترین آثار معماری مستقل ایران در پنج سال گذشته مشارکت کرد.

محسن مصطفوی معمار، استاد دانشگاه و نظریه‌پرداز معماری ایرانی‌تبار است که در سال ۱۳۳۳ در اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات معماری را در مدرسه AA لندن به پایان رساند (۱۳۵۵) و سپس در دانشگاه اسکس و کالج کلر کمبریج به پژوهش پرداخت. دوران تدریس را در AA آغاز کرد، سپس به دانشکده طراحی هاروارد (GSD) پیوست و مدیریت برنامه MArch I را بر عهده گرفت (۱۳۷۱–۱۳۷۴). از ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۳ رئیس مدرسه AA بود و نقش مؤثری در ارتقای جایگاه بین‌المللی آن ایفا کرد. سپس ریاست کالج معماری دانشگاه کرنل (۱۳۸۳–۱۳۸۷) و پس از آن ریاست دانشکده GSD هاروارد (۱۳۸۷–۱۳۹۸) را بر عهده داشت. اکنون استاد ممتاز طراحی و استاد خدمات برجسته دانشگاه هاروارد است. کتاب «درباره هوازدگی» (نشر MIT، ۱۳۷۲، با دیوید لدرباررو) برنده جایزه AIA شد. «معماری سطح» (نشر MIT، ۱۳۸۱) جایزه برونو زوی را دریافت کرد. از دیگر آثار: «فضای تأخیری» (۱۳۷۳، با هما فرجادی)، «شهرسازی منظر» (۱۳۸۳)، «شهرسازی بوم‌شناختی» (۱۳۸۹) و «معماری و کثرت» (۱۳۹۵). عضو کمیته راهبری جایزه آقاخان و داور دوره ۲۰۱۴–۲۰۱۶ آن بوده، ریاست هیئت داوران جایزه میس فان در روه و داوری جوایز لافارژهولسیم را بر عهده داشته است. عضو RIBA و کمیته مدال طلای آن بوده است. در سال ۱۳۸۲ داور سومین دوره جایزه معمار بود. همسر او هما فرجادی است.